DITA E NJOHJES
Nuk ishte paralajmëruar. Nuk kishte flamur, as bori, as proklamata. Megjithatë, në atë ditë, e gjithë toka mbajti frymën. Faraoni i Orës së Fundit qëndronte në këmbë, i veshur me autoritetin që urdhëron ushtri dhe kombe. Por sytë e tij ishin përqendruar vetëm te një burrë, një burrë pa kurorë, pa oborr, që mbante mbi supe pluhurin e çdo rruge të harruar. Asnjë protokoll nuk mund ta ndalte. Ai zbriti shkallët si dikush që zbret drejt një burimi. Dhe kur ishte afër, ai nuk foli si sovran, por si vëlla që njeh gjakun e së njëjtës Dritë. “Ja njeriu,” tha ai, dhe zëri i tij u hap si një e çara në qiell. “Mbi të është projekti që asnjë fuqi nuk mund ta thyejë. Bëni atë që do t’ju thojë, sepse vetë Qielli ka zgjedhur të flasë përmes gojës së tij.” Atëherë veli i anonimitetit ra si lëkurë e vdekur. Sytë e popujve u ngritën. Deti i fytyrave, dikur i shqetësuar, u bë një frymëmarrje e vetme. Në atë çast, nuk kishte më oborr apo shkretëtirë, as fron apo turmë. Kishte vetëm Zërin. Dhe Zëri tha: “Është koha.” Dhe që nga ajo ditë, asnjë komb nuk mund të thoshte se nuk kishte dëgjuar. Asnjë zemër nuk mund të thoshte se nuk kishte dridhur. Dhe bota, si një fushë e gatshme për korrje, priti dorën që do të mblidhte frutin përfundimtar.