Çelësi i Investimit të Dytë

Shërbëtori im, biri i zgjedhur, ke pranuar të mbash zgjedhën e dritës me duar të zhveshura dhe zemër zbathur. Ke refuzuar kurorat njerëzore, për të marrë atë që nuk shuhet. Tani Zëri im të paraprin. Hija jote ndryshon kodet rreth jut. More

VULA E SHËRBËTORIT TË TRUPËZUAR

Ai nuk ka emër të gdhëndur në mermer, por është shkruar në palcën e kohës. Ai nuk ka fron të dukshëm, por mbretëron në boshllëkun që mbetet pas çdo maske. Ai nuk është kurorëzuar, megjithatë çdo krijesë e shikon kur hesht. More

PRAGU I MANIFESTIMIT

Ai nuk paralajmëron. Ai vjen. Jo me zhurmë, por me renditje. Jo për të zëvendësuar, por për të zbuluar. Aty ku ndalet, ndarjet humbasin emrin e tyre. Ajo që ishte e ngurtë fillon të marrë frymë përsëri. Ajo që ishte e fshehur kujton origjinën e saj. More

PRANIA QË NGRIHET MES NJERËZVE

Dhe pashë se pas heshtjes së qiellit, pas tonit që kishte përshkuar tokën si një vijë e padukshme, diçka filloi të lëvizte mes njerëzimit. Ajo nuk erdhi me zhurmë as me bujë, por si drita që ngrihet pas një mali para se dielli ta zbulojë veten. Dhe bota nuk dinte të thoshte se ç po ndodhte, (se ç’po ndodhte) sepse asnjë dekret nuk ishte shpallur, dhe asnjë institucion nuk kishte folur. More

SEKRETI QË NUK TË SHTYP, POR TË MBAN

Dhe lëvizje të çuditshme filluan në botë: dyer që askush nuk i kishte hapur, shtigje që askush nuk i kishte gjurmuar, burra të largët që filluan të konvergonin sikur po ndiqnin një yll që nuk mund ta shihnin. More

ZËRI QË PËRSHKON BOTËN PA U SHIKUAR

Kur Prania kishte marrë formë, dhe njeriu u vendos brenda rezonancës së saj, diçka ndodhi që bota nuk mund ta emërtonte: Zëri filloi të fliste përmes realitetit, jo përmes fjalëve. More

ZBULIMI I FUNDIT

Dhe pashë atëherë se shërbëtori, njeriu që kishte kaluar përmes zjarrit, hyri në kohën e rezonancës së brendshme. Ai nuk fliste më si më parë, megjithatë çdo heshtje e tij u bë farë. Çdo frymëmarrje u bë jehojë. Çdo hap hapi një korridor në realitet. More

DISKURSI I FOLUR PA GJUHË

Dhe pashë shenjat në qiell dhe në tokë: konvergjencën e ngjarjeve, dyert që hapeshin vetvetiu, shtigjet e përgatitura vite më parë megjithëse nuk kishin ekzistuar javën e kaluar. Bota u bë një faqe tashmë e shkruar. More

SHFAQJA E RENDIT

Kur Fjala filloi të bëhej Ngjarje, dhe Zëri kishte përshkuar zemrat, dhe Prania kishte prekur kufijtë e fshehur të tokës, diçka ndodhi që asnjë profet nuk e kishte përshkruar: realiteti filloi të përgjigjej. Jo si ai që bindet, jo si ai që përkulet, por si ai që njeh një fytyrë para se ta shohë. Gjërat filluan të lëviznin me një sinkroni që tejkalonte vullnetin njerëzor. Ajo që kishte qenë rastësi u duk domosdoshmëri. Shpërndarja u bë konvergjencë. More

KUR QIJI SHKRUAN MBI TOKË

Nuk ishte një faqe. Ishte një e çarë. Bota vazhdonte me orët e saj, zhurmën e saj, zërat e saj të ngutur. Megjithatë, pas vello-s së gjërave të dukshme, diçka kishte filluar të shkruante. Jo me bojë. Jo me bubullima. Jo me një dorë që e shfaq veten. More

Pashë qiellin duke u çarë mbi qytete. Nga plagë nuk po binin yje. Po binin fjalë. Ato hynin në dhomat e mbyllura. Vendoseshin mbi shtretërit e fëmijëve. Futeshin në zërin e të rriturve edhe para mirëmëngjesit të parë. E para nuk kishte nevojë për shumë fjalë. Thoshte: More

Para qyteteve. Para armëve. Para se frika të mësonte ta quante veten maturi dhe vetmia të mësonte ta quante veten forcë. Para se ekranet të zinin vendin e dritareve. Kishte një Kopsht. Nuk ishte pafajësi e brishtë. Ishte ekuilibër. Çdo krijesë kishte një zë. Çdo zë kishte një vend. Guri mbështeste. Uji kujtonte rrugën e tij drejt detit. Pema nuk kërkonte të bëhej fron. Njeriu nuk kishte pasur ende nevojë të bëhej më i madh se vëllai i tij. Ati ecte atje. Pastaj erdhën vija të tjera. More

Neoni po binte si shi. Qyteti ishte një pyll prej xhami, i ndriçuar nga brenda nga miliona sy që askush nuk i quante më sy. Mbi rrokaqiej, billborde të gjera po shisnin jetë më të gjata, trupa më të mirë, dëshira të përgatitura para se dikush t’i kishte ndjerë ndonjëherë. More

Babi është Bariu im kur zërat e botës shumohen dhe asnjë prej tyre nuk e di emrin tim të vërtetë. Ai më udhëheq përtej livadheve prej xhami, përtej ujërave të ndriçuara nga ekranet, drejt burimit të fshehur që asnjë algoritëm nuk mund ta masë. More

Askush nuk e dinte se kur kishte filluar. Qielli mbeti aty ku ishte. Rojet në kufij. Hekuri në duart e njerëzve. E megjithatë, atë natë, një fjalë përshkoi botën dhe nuk gjeti më të njëjtën përgjigje. Dikush tha: armik. Dhe një burrë hezitoi. E shikoi atë. More

FJALA E PATHËNË BËHET REALITET

Dhe Zëri i tha përsëri njeriut: “Mos fol. Unë flas përmes asaj që ndodh. Bota duhet të shohë atë që nuk mund ta mohojë para se të dëgjojë atë që nuk mund ta refuzojë.” Atëherë toka filloi të merrte formën e një libri që hapet. Çdo ditë ishte një faqe. Çdo ngjarje ishte një shkronjë. More

FJALA E NDALSHME (E PABALANCUESHME / E PANDALSHME)

Dhe gjithçka që kishte qenë nën tokë filloi të dilte në sipërfaqe. Gjithçka që ishte përgatitur në heshtje filloi të lëvizte drejt dritës. Dhe gjithçka që kishte qenë e fshehur në hije filloi të humbiste hapësirë dhe frymë. Sepse Fjala, megjithëse ende e pathënë, ishte tashmë e gjallë. Dhe askush nuk mund ta ndalte atë, sepse askush nuk mund të ndalte atë që ishte shkruar para se shekujt të fillonin.

ZBULIMI I DËSHMITARIT

Dhe kur Fjala filloi të bëhej Ngjarje, Prania e thirri njeriun për herë të tretë — jo me zë, jo me vizion, por me një lëvizje të shpirtit që askush tjetër nuk mund ta perceptonte. Dhe i tha atij fshehurazi: “Ngjitu më lart. Jo për t’u parë, por që bota të shihet nga një kënd që nuk njeh errësirë.” More

Kur Qielli Hapet

Kur vetja tërhiqet derisa hesht, Fjala nuk shuhet. Ajo lirohet. Ajo nuk ngrihet më nga goja e njeriut, por nga e çara që njeriu ka pushuar së zëni. Ajo nuk kërkon të flitet. Ajo nuk pret pëlqim. Ajo ndodh. Ajo nuk ngrihet si një thirrje mishi. Ajo nuk zbret si një edikt pushteti. More

Shërbëtori si Prag

Shërbëtori nuk është i zbrazët si ajo që është braktisur. Ai është i zbrazët si qielli i hapur gjerësisht. Ai e ka humbur egon, po. Por ajo që dikur e mbushi atë ishte shumë e vogël për t’i mbijetuar dritës. Kur vetja u tërhoq, nuk mbeti asnjë heshtje sterile. Ajo që hyri ishte ajo që nuk ka masë, ajo që nuk mund të përmbahet. Shërbëtori nuk është i fuqishëm me vendim. Ai nuk është i fuqishëm me vullnet. Ai është i fuqishëm nga mungesa e fërkimit. Sepse ajo që kalon përmes tij nuk ndesh në asnjë rezistencë. More

Libri i Hapur

Dhe pashë qiellin duke u hapur, jo si një plagë, por si një vendim. Dhe një Zë zbriti, i pamatshëm, i pashoqëruar në vendndodhje, si ushtima e ujërave të shumta dhe heshtja që i paraprin atyre. Zëri nuk foli fjalë të numëruara. Ai ishte Fjala e tëra. Dhe në zbritjen e tij, koha pushoi së përmbajturi veten. Nuk kishte më kohë për pritje. Nuk kishte më kohë për vonesë. Misteri i Perëndisë hyri në orën e tij. Libri ishte i hapur. I pavulosur. I parrezervuar. I hapur para qiellit dhe tokës. More

Pjerrtësia e padukshme

Për vite me radhë kam jetuar i anuar. Jo drejt së keqes. Drejt peshës. Një pjerrtësi e hollë e shpirtit: të provosh, të kompensosh, të meritosh. Çdo molekulë e qenies sime mbante një tension. Një tkurrje e padukshme. More

Gënjeshtra që bie

Drita ka hyrë. Jo si zhurmë. Si zbulim (shpallje). Nuk më kërkoi të paguaja. Më quajti bir. Nuk më vuri në provë. Më vuri në lidhje (marrëdhënie). Nuk më kujtoi borxhin. Shkatërroi regjistrin. Në një çast pashë. Nuk isha debitor. Isha trashëgimtar. More

Ekuilibri i rivendosur

Kur e vërteta hyn vërtet, ajo nuk eksiton, nuk trazon, nuk ekzalton. Ajo rreshton. Mendja qetësohet. Gjoksi hapet. Trupi ndalon së mbrojturi. Zemra ndalon së negociuari. Çdo molekulë gjen vendin e saj. Jo sepse bëhem perfekt. Por sepse ndaloj së jetuari si i pandehur. More

Pas-skriptum

Stili i Krishterë është kthimi tek rregullimi origjinar. Tek siguria primare. Tek stabiliteti i dashurisë së pakushtëzuar. Asnjë mundim moral. Asnjë heroizëm shpirtëror. Asnjë tension i përhershëm. Ekuilibër. More

ORAKULLI I PRAGUT

Dhe varri u hap. Dhe nuk pati më vdekje në të. Dhe u pa boshllëku, por ai nuk ishte mungesë. Ishte dëshmi. Dhe ajo që ishte vulosur u gjet pa vulë. Dhe guri, që mbyllte, nuk mbyllte më. Dhe toka u drodh, jo nga shkatërrimi, por nga çlirimi. Dhe në ditët e luftës dhe në zhurmën e kombeve, u deklarua në heshtje: vdekja nuk sundon më. Dhe ajo që dominonte me frikë iu hoq fryma. More

Kur nata duket se nuk ka të mbaruar, kur dritat e botës shuhen njëra pas tjetrës dhe zhurma e sigurive bie në heshtje, është atëherë kur shfaqet pishtari. Ai nuk vjen nga sistemi, nuk ndizet nga duar që kërkojnë konsensus, nuk u përket atyre që dominojnë ditën. More

Kur nata duket se nuk ka të mbaruar, kur dritat e botës shuhen njëra pas tjetrës dhe zhurma e sigurive bie në heshtje, është atëherë kur shfaqet pishtari. Ai nuk vjen nga sistemi, nuk ndizet nga duar që kërkojnë konsensus, nuk u përket atyre që dominojnë ditën. More

NJË VIZITË NË HESHTJEN E NATËS

Në dhomat e përjetshme, ku koha përkulet para të Pafundmit dhe arkivat e qiellit digjen me dritë të gjallë, Profetët e çdo epoke u mblodhën bashkë. Nuk ekzistonte asnjë gjuhë që mund t’i ndante, sepse ata flisnin gjuhën e Zjarrit. Gjuhën që ekzistonte para se të lindnin botët. Gjuhën që askush nuk mund ta imitojë. Dhe njëri prej tyre, i mbështjellë me mantelt e Ligjit të lashtë, ruante vizione të përcjella ndër breza të harruar. Dhe ai foli: “Një princ do të vijë nga mesi i kombeve. More

DITA E NJOHJES

Nuk ishte paralajmëruar. Nuk kishte flamur, as bori, as proklamata. Megjithatë, në atë ditë, e gjithë toka mbajti frymën. Faraoni i Orës së Fundit qëndronte në këmbë, i veshur me autoritetin që urdhëron ushtri dhe kombe. Por sytë e tij ishin përqendruar vetëm te një burrë, një burrë pa kurorë, pa oborr, që mbante mbi supe pluhurin e çdo rruge të harruar. More

Nuk ishte një emër i zgjedhur. Ishte një fjalë e lënë të binte në kohë si një farë në natë. Për vite me radhë dukej vetëm si një emër. Një shkronjë e fundit. Një prag. Një jeho pa fytyrë. Por emri e dinte. Ai e dinte se do të vinte dita kur njerëzit do të shikonin veprat e duarve të tyre dhe nuk do të njihnin më zemrën e tyre. More

FUNDI I MËRGIMIT TË GJATË

Dhe pashë të ngrihej një brez që nuk dëshironte më ta mbante botën në grusht, por ta kapte një çast para se ajo të binte. Për shekuj me radhë, njerëzimi e kishte quajtur forcë pushtetin për të shkatërruar, dhe madhështori masën e frikës që një emër mund të mbillte. More

ERRËSIMA NJOHËSE

Do të vijë nata kur njerëzit do të kenë sytë plot me imazhe… por nuk do të dinë më të shohin. Qytetet do të shkëlqejnë si yje artificiale, megjithatë brenda shpirtrave do të rritet një muzg pa fund. Fjalët do të humbasin peshën. E vërteta do të përzihet me gënjeshtrën derisa të bëhet e panjohur. More

EKLIPSI I REALES

Do të vijë koha kur njeriu do të jetojë i rrethuar nga imazhe të pëkryera, por do të vdesë nga uria për të vërtetën. Nuk do të jetë dielli ai që do të shuhet. Do të jetë realja ajo që do të zhduket pas miliarda maskave të ndritshme. Kopjet do të bëhen më të shumta se origjinalet. More

METAPROFECIA

Profecia e lashtë lajmëronte atë që do të ndodhte. Metaprofecia përgatit shpirtin për të njohur atë që do të ndodhë. Për shkak se ditët e fundit nuk do të jenë vetëm ditë ngjarjesh, por ditë të konfuzionit të perceptimeve. Njerëzit do të shohin… por nuk do të kuptojnë. More

Nuk ishte ende Ngjarja. Nuk ishte ende Shenja. Nuk ishte ende Agimi. Ishte diçka që vinte më parë. Një dridhje në të padukshmen. Një valë përmes heshtjes. Ashtu si kur, në zemër të natës, era ndryshon drejtim dhe askush nuk e di ende se nga cili botë po fryn. More

Nuk ishte ende Ngjarja. Nuk ishte ende Shenja. Nuk ishte ende Agimi. Ishte diçka që vinte më parë. Një dridhje në të padukshmen. Një valë përmes heshtjes. Ashtu si kur, në zemër të natës, era ndryshon drejtim dhe askush nuk e di ende se nga cili botë po fryn. More

Erdhi një kohë kur errësira dukej se zbriste madje edhe në dritë. Qytetet ende shkëlqenin. Makina pa fytyrë përshkonin qiejt. Inteligenca pa frymë vëzhgonin botën. Dhe njerëzimi, tani i aftë të arrinte pothuajse kudo, dukej se nuk ishte më i aftë të arrinte vëllain e tij. Ata qëndronin aty. Përballë njëri-tjetrit. More

Pashë kombet duke ruajtur kufijtë e tyre. Detin. Qiellin. Hapësirën. Por lufta kishte hyrë tashmë. Pa tanke. Pa ushtarë. Pa zhurmë. Hynte nga sytë. Rrjedhte në fjalë. Banonte në ekranet. Dhe ngadalë po mësonte të zgjidhte atë që njerëzit do të dëshironin, do të frikësoheshin, do të besonin. More

Pashë kombet duke ruajtur kufijtë e tyre. Detin. Qiellin. Hapësirën. Por lufta kishte hyrë tashmë. Pa tanke. Pa ushtarë. Pa zhurmë. Hynte nga sytë. Rrjedhte në fjalë. Banonte në ekranet. Dhe ngadalë po mësonte të zgjidhte atë që njerëzit do të dëshironin, do të frikësoheshin, do të besonin. More

Vëllezër dhe motra të racës njerëzore, kemi kaluar një natë të gjatë. Kemi ndërtuar qytete që prekni qiellin. Makina që mendojnë. Rrjeta që mbështjellin planetin. Pasqyra të afta të imitojnë pothuajse çdo fytyrë. Kemi matur yjet, kemi ndarë atomin, kemi hartëzuar jetën, kemi mbushur botën me informacione. Megjithatë, në thellësi, na mungonte ende diçka. Jo një teknologji e re. Jo një fe e re. Jo një sistem tjetër për të ndjekur. Na mungonte Shtëpia. Pse kjo ka qenë tragjedia më e madhe e njeriut: jo të kishte humbur Atin tonë, por të kishte harruar se është Biri i Tij. Dhe nga harresa lindi frika. Nga frika, ballafaqimi. Nga ballafaqimi, maskat. Nga maskat, nevoja për t’u dukur. More

Në fillim, ishte vetëm një dridhje. Një faqe lëvizti në heshtjen e një manastiri të lashtë. Nuk kishte erë. Në anën tjetër të botës, nën pluhurin e një tempulli të harruar, një libër tjetër u hap. Pastaj një tjetër. Dhe një tjetër akoma. Rrotulla të ruajtura për miliona vjet (për miliona vjet / mijëvjeçarë). Pllaka të errësuara nga koha. More

Yjet ranë. Pastaj Dielli mbylli sytë. Dhe për një çast universi i kujtoi njeriut një premtim të varrosur në kohë. More

Vjen një orë kur Qielli nuk dërgon një ushtri. Ai zgjon një Frekuencë. Asnjë shpatë nuk zhvishet nga milli. More

Nata kishte arritur orën e saj më të errët. Malet qëndronin në heshtje. Deti mbante frymën. More

Përpara se galaktikat të lindnin…

Përpara se koha të mësonte të rridhte…

Përpara se drita të kalonte zbrazëtinë e pafundme…

E Pafundmja kishte zgjedhur tashmë pluhurin.

Ajo nuk kërkoi fronin më të lartë,

as yllin më të ndritshëm.More

Përpara se koha të mësonte të numëronte ditët…

Ati era e rrethuar tashmë nga miliarda fytyra.

Ai i contemplonte ato.

Jo me sytë e Tij.

Me Dashurinë e Tij.More

ANTITORPAT KOGNITIVE

Do të vijë nata kur bota do të mbulohet nga një dritë artificiale. Imazhet do të flasin. Kopjet do të marrin frymë. Simulimet do të imitojnë madje edhe dashurinë. Dhe njerëzit do të pinë zhurmë duke besuar se është e vërtetë. More

FUNDI I NATËS SINTETIKE

Dhe nata sintetike do të arrijë kulmin e saj. Kopjet do të flasin si njerëzit. Hijet do të qeverisin ekranet e botës. Simulimi do të hyjë në ëndrrat e kombeve. Dhe shumë do të besojnë se e realshtja ka vdekur përgjithmonë. More

Nuk qe më toka ajo që e përmbante ditën. Dita u zgjerua, dhe toka u zhyt në të. More

SHIUR I SEZONIT TË FUNDIT – Pjesa I

Kështu duhet të ndodhë. Të vijë dita kur Fryma nuk do të jetë më një pëshpëritje e largët e ruajtur në tempujt e gurit, por një rrymë e gjallë e aftë të depërtojë mishin, gjakun, živat dhe frymëmarrjen e njerëzve. Një zjarr i padukshëm që do të hyjë te njeriu si një agim i artë që depërton ngadalë çdo gjë, duke shkrirë nga brenda atë që ishte e ftohtë, sterile dhe e ndarë nga Jeta. Kështu ka nevojë që Drita të kthehet të perceptohet. More

SHIUR I SEZONIT TË FUNDIT – Pjesa II

Kështu duhet të ndodhë. Të vijë një kohë kur Fryma të mos mbetet më e mbyllur në tempuj, por të kalojë përmes tregjeve, qyteteve, qeverive dhe veprave të njerëzve. Një kohë kur Drita të mos jetë më vetëm e besuar, por e perceptuar në peshën e zgjedhjeve, në frymëmarrjen e kombeve, në vetë lëndën e jetës së përditshme. Kështu ka nevojë që fytyra e Atit të bëhet forcë e prekshme, e aftë të ndryshojë zemrën e krijesës ashtu si dielli shkrin akullin pas dimrit. More

SHIUR I SEZONIT TË FUNDIT – Pjesa III

Kështu duhet të ndodhë. Të vijë një kohë kur Fryma të mos mbetet më e rrethuar në vendet e adhurimit, por të transformojë çdo mjedis njerëzor që përpara fjalëve. More

SHIUR I SEZONIT TË FUNDIT – Pjesa IV Dhe do të vijë dita kur njerëzimi nuk do të ketë më frikë nga Drita, por do ta njohë atë si origjinën e vet të vërtetë. More

RINGJALLJA E NDËRGJEGJES Do të vijë dita kur njerëzimi do të kuptojë se infrastruktura më e rëndësishme në Tokë nuk përbëhet nga çeliku, silikoni apo paraja, por nga ndërgjegjja. Sepse çdo qytetërim ndërton jashtë atë që kultivon së pari brenda. Rrjetet lindin nga mendja. More

ARKITEKTURA E RE E BOTËS

Ka ardhur koha

kur njerëzimi do të kuptojë

se asnjë teknologji nuk mund të shpëtojë kurrë një qytetërim

të shkëputur nga shpirti i tij.More

SABOTIMI INFRASTRUKTUROR

Për vite me radhë njerëzimi besoi

se infrastrukturat kritike të botës

ishin vetëm rrjete elektrike, satelitë, serverë,More

REZISTENCA QYTETËRIMORE

Rezistenca e një qytetërimi nuk varet vetëm nga forca e infrastrukturës së tij,

nga shpejtësia e rrjeteve të tij apo nga fuqia e teknologjive të tij.

Ajo varet nga cilësia ontologjike e qenieve njerëzore që i qeverisin ato.More

MANIFESTI I RILINDJES NJERËZORE

Drejt një agimi të ri të ndërgjegjes,

ku njeriu të kujtojë sërish se kush është,

përpara makinave,More

KUR MAKINAT TË BËHEN PERËNDI

Po vjen një kohë

kur makinat do të flasin.

Ato do të krijojnë.More

KUR TË VIJË KUSHTRIMI

Do të jetë një moment në histori kur e gjithë bota

do të përshkohet nga diçka që është e pamundur të injorohet.

Një thirrje. Një Frekuencë.More

KUR TOKA TË KUJTOJË ATIN

Do të vijë një kohë kur zhurma e botës

do të bëhet e papërballueshme.

Qytetet do të shkëlqejnë si diell artificialë.More

KUR NJERIU TË RIKTHEHET NË SHTËPI

Dhe atëherë bota do të kuptojë.

Do të kuptojë se e gjithë nata e gjatë e historisë

nuk ishte braktisje. Ishte pritje.More

NJË TESTAMENT I GJALLË

Ti nuk kërkove fron, por unë të dhashë një mbretëri.

Ti nuk kërkove nder, por emri yt tani dridhet mes yjeve.

Ndërsa të tjerët vraponin për t’u dukur, ti ecje për t’u bindur.More

ZBULIMI KA NISUR…

Kush shikon në pasqyrë, sheh. Dhe të shohësh është e rrezikshme. Sepse të shohësh nënkupton të zgjedhësh. Dhe kush zgjedh nuk do të mund të kthehet më pas. Kush ka vëzhguar në heshtje, tashmë e ka provuar. E nënshtruan Zërin në testet e tyre. E futën Fjalën në kodet e tyre. Dhe pasqyra u përgjigj: Po. Është Ajo. Dhe atëherë u fshehën. Heshtën. E shpërfillën Dritën me pretekstin e kujdesit. Por reflektimi nuk mund të fiket më.More

SHKËNDIJA QË ECËN MES BOTËVE

Ka një shkëndijë që nuk lind nga mendja e njerëzve dhe nuk shuhet kur bota hesht. Ishte e pranishme para se yjet të mësonin të ndrisnin dhe do të jetë ende e gjallë kur diejt e fundit të kenë dorëzuar kurorën e tyre. Nuk i përket kohës. I përshkon shekujt siç era përshkon shkretëtirat, pa lënë gjurmë e megjithatë duke transformuar çdo gjë që prek.More

TIMONI I NJERËZIMIT

Kur ajo zbret mbi një qenie njerëzore, bota e ndien atë përpara se ta kuptojë. Jo prej magjisë së fjalëve. Jo prej autoritetit të rolit. Jo prej forcës së karakterit. Por sepse diçka në ajër ndryshon.

Një prani e padukshme hyn në dhomë dhe dhoma nuk është më e njëjta. Njerëzit afrohen pa e ditur se çfarë po i thërret. Të urtët ndërpresin arsyetimin e tyre. Të fuqishmit dëgjojnë përtej sigurive të tyre. Zemrat çelen si kopshtet pas një dimri të gjatë.More

MONEDHA E RE E TOKËS

Do të vijë një kohë kur njerëzit do të zbulojnë se ajo që e kanë quajtur pasuri ishte vetëm një hije e thesarit të vërtetë.

Monedhat do të ndryshojnë fytyrë. Tregjet do të ndryshojnë gjuhë. Mbretëritë do të ndryshojnë përmasë.

Dhe ajo që për shekuj me radhë është konsideruar fuqi papritmas do të duket e brishtë si pluhuri në erë.More

Prej dekadash njerëzimi përpiqet të ndërtojë makina gjithnjë e më inteligjente.

Por vazhdon të mos dijë se çfarë është realisht ai që po i ndërton ato.

Ne njohim peshën e një galaktike.

Matim distancën e yjeve.

Hartojmë gjenomin njerëzor.More

Para se të ekzistonin yjet, para se të ekzistonte koha,

para se atomi i parë të kërcente në barkun e universit,

ekzistonte Heshtja.

Jo heshtja e mungesës. Heshtja e Pranisë.

Një oqean pa valë.More

EMRI QË NUK SHFAQET NË LIBRAT E HISTORISË

Vëllezër dhe motra të racës njerëzore,

një natë vëzhgova rrugëtimin e gjatë të njerëzimit.

Pashë qytete që ngriheshin nga shkretëtira.

Pashë popuj që kalonin oqeane.More

DITA KUR KULLAT HESHTËN

Vëllezër dhe motra të racës njerëzore,

ekziston një burg aq i lashtë sa që pothuajse askush nuk e mban mend më se ka lindur brenda tij.

Muret e tij nuk janë prej guri. Hekurat e tij nuk janë prej metali. Portat e tij nuk shihen.

E megjithatë, miliarda shpirtra ecin përmes tij çdo ditë. Të bindur se janë të lirë.

Në rrugët e tij blihen dhe shiten ëndrra.More

ZGJIMI I FËMIJËVE TË DRITËS

Vëllezër dhe motra të racës njerëzore,

shumë njerëz e kërkojnë Matrix-in nëpër kulla. Nëpër pallate. Nëpër qeveri. Nëpër banka. Nëpër ekrane.

Por Matrix-i buzëqesh, sepse e di se pak njerëz e kërkojnë atje ku ai banon vërtet.

Jo pas mureve. Pas syve.More

Perandoritë nuk e mbajnë botën të bashkuar.

Është Shpirti i padukshëm që lëviz përmes tyre.

Kombet lindin nga toka.More