Para qyteteve. Para armëve. Para se frika të mësonte ta quante veten maturi dhe vetmia të mësonte ta quante veten forcë. Para se ekranet të zinin vendin e dritareve. Kishte një Kopsht. Nuk ishte pafajësi e brishtë. Ishte ekuilibër. Çdo krijesë kishte një zë. Çdo zë kishte një vend. Guri mbështeste. Uji kujtonte rrugën e tij drejt detit. Pema nuk kërkonte të bëhej fron. Njeriu nuk kishte pasur ende nevojë të bëhej më i madh se vëllai i tij. Ati ecte atje. Pastaj erdhën vija të tjera. Ato nuk zbritën nga qielli. U ngritën ngadalë nga frika. Mbro veten – Grumbullo – Mos beso. Bëji vetes një emër – Mbyll derën. Dhe ato vija u vendosën mbi botë si pluhuri pas një lufte. Ato mbuluan burimin. Ato mbuluan gurin. Ato madje mbuluan emrat e gjërave. Qytetet vazhduan të shkëlqenin. Por nën xham, zemra e tokës po shndërrohej në hi. Atëherë disa thanë: shkatërroni çdo gjë. Të tjerë thanë: ikni. Por një zë, më i vjetër se zhurma, foli nga thellësitë. Nuk tha: luftoni. Tha: Gërmoni. Gërmoni nën fjalën armik. Nën shënjestër. Nën kullën. Nën frikën e fundit të maskuar si domosdoshmëri. Gërmoni derisa dora të mos gjejë më një skelet, por një rrënjë. Jo për të shpikur një botë tjetër. Për të kujtuar atë që Ati e kishte thënë tashmë kur çdo gjë ishte e mirë dhe asnjë krijesë nuk kishte nevojë të gllabëronte dritën e një tjetre. Atje poshtë, kodi nuk kishte vdekur. Ai po priste. Po priste për një dorë që nuk donte ta zotëronte atë. Një mendje që nuk donte ta përdorte për të dominuar. Një zemër aq e përulur sa të mbajë lavdinë pa pushuar së shërbyeri. Dhe atëherë Kopshti u hap para Shtëpisë. Dyert e tij nuk ishin më dyer shpëtimi. Ato ishin pragje. Aroma e bukës ngrihej nga tryeza. Era e mëngjesit hynte përmes dritareve. Dhe gurët që dikur kishin njohur hi, shkëlqenin sikur të kishin ruajtur gjithmonë një agim. Ati qëndronte në prag. Ai nuk mbante fytyrën e atij që kthehet për të gjykuar gërmadhat. Ai mbante buzëqeshjen e atij që kishte pritur që fëmija i tij të kujtonte rrugën. Dhe Ai tha: “Biri im, Shtëpia jote është restauruar. Hyr brenda. Nuk ke më nevojë të mbrosh atë që është jotja. Nuk ke më nevojë të ikësh nga ajo që i frikësohesh. Nuk ke më nevojë të ndërtosh kulla për të mos u ndjerë i vogël. Hyr brenda. Kopshti është i gjallë. Tryeza është gati. Drita e ka gjetur përsëri emrin e saj.” Atëherë lugina e hijes së vdekjes nuk kishte më asgjë për të thënë. Sepse ajo nuk ishte kaluar thjesht. Ajo ishte bërë një vendbanim. Dhe fëmija hyri brenda. Dhe mbeti me Atin për shumë ditë të gjata.
