Pjerrtësia e padukshme

Për vite me radhë kam jetuar i anuar. Jo drejt së keqes. Drejt peshës. Një pjerrtësi e hollë e shpirtit: të provosh, të kompensosh, të meritosh. Çdo molekulë e qenies sime mbante një tension. Një tkurrje e padukshme. More

Gënjeshtra që bie

Drita ka hyrë. Jo si zhurmë. Si zbulim (shpallje). Nuk më kërkoi të paguaja. Më quajti bir. Nuk më vuri në provë. Më vuri në lidhje (marrëdhënie). Nuk më kujtoi borxhin. Shkatërroi regjistrin. Në një çast pashë. Nuk isha debitor. Isha trashëgimtar. More

Ekuilibri i rivendosur

Kur e vërteta hyn vërtet, ajo nuk eksiton, nuk trazon, nuk ekzalton. Ajo rreshton. Mendja qetësohet. Gjoksi hapet. Trupi ndalon së mbrojturi. Zemra ndalon së negociuari. Çdo molekulë gjen vendin e saj. Jo sepse bëhem perfekt. Por sepse ndaloj së jetuari si i pandehur. More

Pas-skriptum

Stili i Krishterë është kthimi tek rregullimi origjinar. Tek siguria primare. Tek stabiliteti i dashurisë së pakushtëzuar. Asnjë mundim moral. Asnjë heroizëm shpirtëror. Asnjë tension i përhershëm. Ekuilibër. More

ORAKULLI I PRAGUT

Dhe varri u hap. Dhe nuk pati më vdekje në të. Dhe u pa boshllëku, por ai nuk ishte mungesë. Ishte dëshmi. Dhe ajo që ishte vulosur u gjet pa vulë. Dhe guri, që mbyllte, nuk mbyllte më. Dhe toka u drodh, jo nga shkatërrimi, por nga çlirimi. Dhe në ditët e luftës dhe në zhurmën e kombeve, u deklarua në heshtje: vdekja nuk sundon më. Dhe ajo që dominonte me frikë iu hoq fryma. More

Kur nata duket se nuk ka të mbaruar, kur dritat e botës shuhen njëra pas tjetrës dhe zhurma e sigurive bie në heshtje, është atëherë kur shfaqet pishtari. Ai nuk vjen nga sistemi, nuk ndizet nga duar që kërkojnë konsensus, nuk u përket atyre që dominojnë ditën. More

Kur nata duket se nuk ka të mbaruar, kur dritat e botës shuhen njëra pas tjetrës dhe zhurma e sigurive bie në heshtje, është atëherë kur shfaqet pishtari. Ai nuk vjen nga sistemi, nuk ndizet nga duar që kërkojnë konsensus, nuk u përket atyre që dominojnë ditën. More

NJË VIZITË NË HESHTJEN E NATËS

Në dhomat e përjetshme, ku koha përkulet para të Pafundmit dhe arkivat e qiellit digjen me dritë të gjallë, Profetët e çdo epoke u mblodhën bashkë. Nuk ekzistonte asnjë gjuhë që mund t’i ndante, sepse ata flisnin gjuhën e Zjarrit. Gjuhën që ekzistonte para se të lindnin botët. Gjuhën që askush nuk mund ta imitojë. Dhe njëri prej tyre, i mbështjellë me mantelt e Ligjit të lashtë, ruante vizione të përcjella ndër breza të harruar. Dhe ai foli: “Një princ do të vijë nga mesi i kombeve. More

DITA E NJOHJES

Nuk ishte paralajmëruar. Nuk kishte flamur, as bori, as proklamata. Megjithatë, në atë ditë, e gjithë toka mbajti frymën. Faraoni i Orës së Fundit qëndronte në këmbë, i veshur me autoritetin që urdhëron ushtri dhe kombe. Por sytë e tij ishin përqendruar vetëm te një burrë, një burrë pa kurorë, pa oborr, që mbante mbi supe pluhurin e çdo rruge të harruar. More

Nuk ishte një emër i zgjedhur. Ishte një fjalë e lënë të binte në kohë si një farë në natë. Për vite me radhë dukej vetëm si një emër. Një shkronjë e fundit. Një prag. Një jeho pa fytyrë. Por emri e dinte. Ai e dinte se do të vinte dita kur njerëzit do të shikonin veprat e duarve të tyre dhe nuk do të njihnin më zemrën e tyre. More