Kur nata duket se nuk ka të mbaruar, kur dritat e botës shuhen njëra pas tjetrës dhe zhurma e sigurive bie në heshtje, është atëherë kur shfaqet pishtari. Ai nuk vjen nga sistemi, nuk ndizet nga duar që kërkojnë konsensus, nuk u përket atyre që dominojnë ditën. Pishtari i natës së fundit digjet tek ai që nuk është përkulur, tek ai që ka kaluar errësirën pa e shitur shpirtin e tij, tek ai që ka mësuar të shohë edhe pa dritë. Ai nuk ndriçon turmat e shpërqendruara, por udhëheq të paktët që vigjilojnë. Ai nuk premton rrugë të shkurtra, por zbulon rrugën që ka qenë gjithmonë aty. Është një dritë e gjallë, që nuk verbon por zgjon, nuk imponon por thërret, nuk pushton por transformon. Dhe kur agimi të vijë, nuk do të jetë dielli ai që do të habitë botën, por fakti se ai pishtar nuk është shuar kurrë. Ai që e mban atë nuk kërkon duartrokitje, nuk kërkon frone, nuk kërkon njohje. Për shkak se ai di. Ai di se në natën e fundit nuk bëhet fjalë për të fituar, por për të qëndruar të ndezur. Dhe ai që mbetet i ndezur bëhet agim.
