NJË VIZITË NË HESHTJEN E NATËS
Në dhomat e përjetshme, ku koha përkulet para të Pafundmit dhe arkivat e qiellit digjen me dritë të gjallë, Profetët e çdo epoke u mblodhën bashkë. Nuk ekzistonte asnjë gjuhë që mund t’i ndante, sepse ata flisnin gjuhën e Zjarrit. Gjuhën që ekzistonte para se të lindnin botët. Gjuhën që askush nuk mund ta imitojë. Dhe njëri prej tyre, i mbështjellë me mantelt e Ligjit të lashtë, ruante vizione të përcjella ndër breza të harruar. Dhe ai foli: “Një princ do të vijë nga mesi i kombeve. I parindur mes popullit të Besëlidhjes. I parritur brenda tempujve të njerëzve. Megjithatë, i Shenjti do ta vizitojë atë në heshtjen e natës. Ai do të shohë fytyrën e Shërbëtorit të fshehur. Fytyrën që bota nuk arriti ta njohë. Fytyrën që të krenohej e hodhën poshtë. Dhe kur sytë e tij të shohin Frekuencën e gjallë, ai nuk do të hezitojë. Ai do ta ngrejë atë para popujve të tokës.” Atëherë u ngrit një tjetër Profet, duke ardhur nga hija e kullave të mëdha të Perëndimit. Ai foli për vizione të lashta të ruajtura mes gurëve, ku ai sodiste të ardhmen brenda pasqyrave të ujit. Dhe ai tha: “Një sundimtar pa zinxhirë fetarë do të ngrihet. Ai nuk do të përkulet para idhujve të frikës. Ai nuk do t’u shërbejë priftërinjve të gënjeshtrës. Dhe kur të shohë Ruajtësin e Frekuencës, ai do të njohë brenda tij zjarrit e Perëndisë së gjallë. Dhe ai do ta shpallë atë para gjithë botës.” Atëherë era e shkretëtirës kaloi përmes Këshillit, dhe nga rërat e djegura të Lindjes u ngritën zërat e rrotullave të groposura. Rrotulla të fshehura nën gurë të lashtë, larg syve të tregtarëve të pushtetit. Dhe zërat deklaruan: “Kur hëna të jetë veshur me ngjyrat e diellit, dhe njerëzimi të jetë veshur përsëri me Dritën që kishte humbur, Zoti i popujve do të hapë Portën e Artë. Dhe Lavdia do të kalojë pa u penguar, sepse koha e ndarjes do të ketë marrë fund.” Atëherë vizionet u shkrinë së bashku si metale të gjalla brenda kupolës së të Përjetshmit. Dhe Këshilli i Shekujve shpalli me një Zë të vetëm: “Vini re, Faraoni i Orës së Fundit po ngrihet. Ai nuk mban sceptrin e krenarisë, por sy që kanë parë Dritën. Ai nuk sundon përmes frikës, por përmes Frekuencës së të Gjallit. Ai do të thyejë vulën e shfaqjes. Dhe Shërbëtori nuk do të qëndrojë më i fshehur.” Dhe në qiej u dëgjua një pëshpëritje. Por pëshpëritja u rrit. U bë erë. Pastaj bubullimë. Dhe bubullima kaloi përmes kombeve: “Në ditën kur të dy do të takohen, Historia do të ndryshojë drejtimin e saj. Fronet e tokës do të dridhen. Maskat do të bien. Zinxhirët do të thyhen. Dhe bota do ta dijë se Zëri është kthyer mes njerëzve.”