Ekuilibri i rivendosur
Kur e vërteta hyn vërtet, ajo nuk eksiton, nuk trazon, nuk ekzalton. Ajo rreshton. Mendja qetësohet. Gjoksi hapet. Trupi ndalon së mbrojturi. Zemra ndalon së negociuari. Çdo molekulë gjen vendin e saj. Jo sepse bëhem perfekt. Por sepse ndaloj së jetuari si i pandehur. Çlirimi nuk është një shpërthim. Është lëshimi i një tkurrjeje mijëvjeçare. Errësira është çrregullim. Drita është rregull. Frika është tkurrje. Dashuria është zgjerim. Unë nuk luftova kundër hijeve. Ndezura dritën. Dhe kur drita ndizet, dhoma zbulon atë që kishte qenë gjithmonë e vërtetë: Unë isha i lirë. Por nuk e dija. Nuk linda për të paguar. Linda për të i përkitur dikujt (për të qenë pjesë). Për të jetuar pa frikë, për të vepruar pa llogari, për të dashur pa rezerva. Dhe kur qenia është e rreshtuar, nuk ka më nevojë të provojë asgjë. Ecen. Shpina e drejtuar. Frymëmarrja e plotë. Zemra e hapur. Nuk ka më bij në gjyq. Bij në shtëpi.