Pjerrtësia e padukshme
Për vite me radhë kam jetuar i anuar. Jo drejt së keqes. Drejt peshës. Një pjerrtësi e hollë e shpirtit: të provosh, të kompensosh, të meritosh. Çdo molekulë e qenies sime mbante një tension. Një tkurrje e padukshme. Një borxh i padeklaruar. Merrja frymë… por e mbaja. Doja… por llogaritja. Shërbeja… por kisha frikë. Nuk isha në paqe. Isha në një ekuilibër të paqëndrueshëm. Ishte një errësirë diskrete. E edukuar. Fetare. E pranuar. Bindja e heshtur se nuk je kurrë mjaftueshëm. Sepse borxhi është një sëmundje e shpirtit. Të konsumon pa të bërë të gjakosesh. Të bën të gjunjëzohesh pa zinxhirë të dukshëm. Të bën të kesh frikë një Atë që tashmë po të pret. Ecja, lutesha, shërbeja… por brenda isha debitor. Nuk e dija se isha në një burg. Për shkak se burgu nuk kishte hekura. Kishte vetëm një gjë: një gënjeshtër.