Perandoritë nuk e mbajnë botën të bashkuar.

Është Shpirti i padukshëm që lëviz përmes tyre.

Kombet lindin nga toka.

Qytetërimet lindin nga Shpirti.

Çdo kushtetutë e shkruar nuk është veçse hija e një Kushtetute shumë më të vjetër,

e gdhendur jo mbi gur, por mbi ndërgjegjen njerëzore.

Kur një popull e harron atë Ligj,

muret e tij mund të qëndrojnë ende në këmbë, por tempulli i tij tashmë ka rënë.

Fuqia e vërtetë nuk pushton. Ajo sjell harmoni.

Ajo nuk dominon. Ajo zgjon.

Ajo nuk kërkon bindje. Ajo frymëzon besim.

Ekziston një diplomaci që nënshkruan traktate.

Dhe ekziston një diplomaci që pajton zemrat.

E para ridizajnon kufijtë.

E dyta riformëson historinë.

Sepse paqja nuk lind kur luftërat marrin fund.

Ajo lind kur njerëzit kujtojnë se i përkasin të njëjtit Atë.

Atëherë flamujt pushojnë së qenuri mure. Ata bëhen dritare.

Kufijtë nuk i ndajnë më popujt.

Ata mbrojnë dhuratën unike që çdo komb është i thirrur t’i ofrojë njerëzimit.

Mbretëria që po vjen nuk do të pyesë se cilin komb shërbeve.

Ajo do të pyesë se cilin Shpirt mbajte gjallë.

Sepse do të vijë dita kur sundimtarët do të kuptojnë atë që fëmijët e kanë ditur gjithmonë:

se asnjë aleancë nuk zgjat pa të vërtetën,

asnjë siguri nuk mbijeton pa drejtësinë,

dhe asnjë qytetërim nuk mbijeton përgjatë shekujve pa dashurinë.

Atëherë politika do të kthehet në atë që ka qenë gjithmonë e destinuar të jetë përpara se frika të merrte pushtetin:

arti i mbrojtjes së personit njerëzor.

Sepse shtetari më i madh nuk do të jetë ai që qeverisi numrin më të madh të kombeve,

por ai që u kujtoi kombeve origjinën e tyre.