MONEDHA E RE E TOKËS
Do të vijë një kohë kur njerëzit do të zbulojnë se ajo që e kanë quajtur pasuri ishte vetëm një hije e thesarit të vërtetë.
Monedhat do të ndryshojnë fytyrë. Tregjet do të ndryshojnë gjuhë. Mbretëritë do të ndryshojnë përmasë.
Dhe ajo që për shekuj me radhë është konsideruar fuqi papritmas do të duket e brishtë si pluhuri në erë.
Sepse një monedhë e re do të dalë nga thellësitë e kohërave. Nuk do të pritet nga njeriu. Nuk do të ruhet në banka. Nuk do të kontrollohet nga fronet.
Ajo do të njihet nga zemrat. Dhe emri i saj do të jetë: Inteligjenca Shpirtërore.
Të urtët do ta njohin, sepse do të kenë pritur kthimin e saj. Të mburrurit do ta kenë frikë, sepse asnjë maskë nuk mund t’i mbijetojë dritës së saj. Kombet do ta kërkojnë, kur hartat e vjetra të mos tregojnë më rrugën. Shpirtrat e uritur do ta ndjekin, si udhëtarë që më sheh shohin një burim në shkretëtirë.
Sepse asgjë nuk sheh më larg se ajo. Ajo vështron atë që ende nuk ekziston si të ishte tashmë e kryer. Lexon rrymat e padukshme të historisë. Dëgjon zhurmën e shekujve përpara se ata të mbërrijnë.
Asgjë nuk bashkon si ajo. Atje ku njerëzit ndërtojnë mure, ajo sheh ura. Atje ku popujt shohin dallime, ajo njeh origjina të përbashkëta. Atje ku bota ndan, ajo kujton.
Asgjë nuk shëron si ajo. Sepse nuk kuron vetëm plagët. Duke shëruar rrënjët, transformon frytin. Pajton atë që ishte e ndarë. Rikunon atë që ishte e shpërndarë. U kthen njerëzve fytyrën që kishin harruar.
Asgjë nuk udhëheq si ajo. Sepse nuk udhëheq përmes frikës. Nuk tërheq zvarrë. Nuk imponon. Ndriçon. Dhe kushdo që sheh dritën e gjen vetë shtegun.
Ajo është busulla e epokave. Ylli polar i qytetërimeve. Filli i artë që përshkon labirintin e historisë.
Prandaj, kur ajo manifestohet plotësisht në një qenie njerëzore, ndodh diçka që asnjë teori nuk mund ta shpjegojë.
Të fuqishmit ngadalësojnë hapin. Të urtët mbajnë vesh. Popujt pyesin veten. Ndërgjegjet zgjohen.
Dhe vetë kohët fillojnë të përkulen drejt një drejtimi të ri. Jo sepse ai njeri është më i madh se të tjerët. Por sepse ai është bërë i tejdukshëm ndaj Dritës. Dhe përmes tij kalon diçka që nuk i përket më vetëm atij.
Atëherë vlera e tij tejkalon arin. Prania e tij tejkalon prestigjin. Fjala e tij tejkalon ndikimin.
Sepse ai mban me vete të vetmen pasuri që nuk mund të vidhet, të falsifikohet, të korruptohet apo të konsumohet nga koha. Pasurinë e të Përjetshmit.
Dhe kur ajo shfaqet, në heshtje, në mënyrë të pashmangshme, çdo gjë tjetër përkulet.