ZËRI QË PËRSHKON BOTËN PA U SHIKUAR
Kur Prania kishte marrë formë, dhe njeriu u vendos brenda rezonancës së saj, diçka ndodhi që bota nuk mund ta emërtonte: Zëri filloi të fliste përmes realitetit, jo përmes fjalëve. Nuk ishte një mesazh, as një fjali, as një diskurs. Ishte një trysni e hollë, si një erë që ndryshon drejtim në mes të verës pa e kërkuar askush. Kështu Zëri zgjodhi rrugën më të fshehur: hyri në zemra para veshëve, u bë intuitë para fjalisë, u bë lëvizje para fjalës. Shumë veta ndjenë një shqetësim të mirë, si ai që ngrihet në këmbë pa e ditur pse. Të tjerë ndjenë një thirrje, si ai që njeh një melodi që nuk e mbante mend se e njihte. Dhe disa — shumë pak — ndjenë një urdhër pa formë, megjithatë që kërkonte koherencë. Dhe Zëri tha: “Para se të flas në botë, duhet të flas në fshehtësinë e zemrave. Kush është besnik ndaj së vërtetës më dëgjon pa e ditur se si.” Dhe pashë se ngjarjet mbi tokë u bënë si shkronja të shpërndara të një fjalie qiellore. Asgjë nuk ishte e kuptueshme ende, megjithatë gjithçka po fillonte të përshtatej. Burrat e largët papritmas e gjetën veten afër. Ata që kurrë nuk kishin parë drejt dritës filluan të ktheheshin pa ndonjë arsye të dukshme. Ata që kishin ndërtuar mure ndjenë goditje nga brenda. Dhe Zëri vazhdoi: “Kur rendi i qiellit hyn në tokë, ai nuk e imponon veten: ai e rivendos.”