Përpara se galaktikat të lindnin…

Përpara se koha të mësonte të rridhte…

Përpara se drita të kalonte zbrazëtinë e pafundme…

E Pafundmja kishte zgjedhur tashmë pluhurin.

Ajo nuk kërkoi fronin më të lartë,

as yllin më të ndritshëm.

Ajo kërkoi zemrën më modeste.

Sepse Dashuria e vërtetë nuk zbulohet duke sunduar universin…

por duke u uqëzuar përpara krijimit të vet.

Kështu, i Përjetshmi fryu mbi pluhur,

dhe pluhuri nisi të kujtonte se kush ishte me të vërtetë.

Nga ai moment,

njerëzimi nuk ishte më thjesht pluhur.

U bë pluhur i mbushur me Frymën e të Përjetshmit.

I fundmë…

por i banuar nga e Pafundmja.

I brishtë…

por i aftë të mbajë përjetësinë brenda vetes.

Ky është misteri përpara të cilit edhe engjëjt qëndrojnë në mahnitje të heshtur.

I Gjithëfuqishmi nuk erdhi thjesht për të vizituar pluhurin.

Ai u bashkua me të.

Dhe ku Fryma e së Pafundmes dhe pluhuri bëhen një…

lind një krijim i ri.

Imazhi i Atit nis të shkëlqejë sërish.