Përpara se galaktikat të lindnin…
Përpara se koha të mësonte të rridhte…
Përpara se drita të kalonte zbrazëtinë e pafundme…
E Pafundmja kishte zgjedhur tashmë pluhurin.
Ajo nuk kërkoi fronin më të lartë,
as yllin më të ndritshëm.
Ajo kërkoi zemrën më modeste.
Sepse Dashuria e vërtetë nuk zbulohet duke sunduar universin…
por duke u uqëzuar përpara krijimit të vet.
Kështu, i Përjetshmi fryu mbi pluhur,
dhe pluhuri nisi të kujtonte se kush ishte me të vërtetë.
Nga ai moment,
njerëzimi nuk ishte më thjesht pluhur.
U bë pluhur i mbushur me Frymën e të Përjetshmit.
I fundmë…
por i banuar nga e Pafundmja.
I brishtë…
por i aftë të mbajë përjetësinë brenda vetes.
Ky është misteri përpara të cilit edhe engjëjt qëndrojnë në mahnitje të heshtur.
I Gjithëfuqishmi nuk erdhi thjesht për të vizituar pluhurin.
Ai u bashkua me të.
Dhe ku Fryma e së Pafundmes dhe pluhuri bëhen një…
lind një krijim i ri.
Imazhi i Atit nis të shkëlqejë sërish.
