Përpara se koha të mësonte të numëronte ditët…
Ati era e rrethuar tashmë nga miliarda fytyra.
Ai i contemplonte ato.
Jo me sytë e Tij.
Me Dashurinë e Tij.
Dhe asnjëra nuk ishte e ngjashme me tjetrën.
Sepse Dashuria nuk duplicate.
Ajo krijon.
Ati kurrë nuk dëshiroi të phản ánhhej vetëm përmes një fëmije.
Ai dëshironte të shihte Veten përmes miliarda pasqyrimeve të pazëvendësueshme.
Çdo fëmijë…
një nuancë unike e infinitit të Tij.
Çdo shpirt…
një notë që kërkush tjetër nuk do të mund ta këndonte kurrë.
Çdo zemër…
një dritare që hapet ndaj një misteri të ndryshëm të qenies së Tij.
Aëherë erdhi krisja.
Njerëzimi hoqi dorë nga të parit e Atit…
dhe nisi të shikojë njëri-tjetrin.
Lindi krahasimi.
Zilia.
Konkurrenca.
Frika se nuk është mjaftueshëm.
Dhe kështu, miliona pasqyrime unike nisën të ndiqnin të njëjtën figurë.
Krijimi u mbush me kopje…
ndërsa Ati vazhdonte të kërkonte origjinalet.
Shpëtimi nuk është të bëhesh dikush tjetër.
Është të kujtosh se kush ishe…
kur Ati ëndërronte për ty.
Jo përpara lindjes sate.
Përpara yjeve.
Përpara dritës.
Përpara se engjëlli i parë të hapte sytë ndaj eternitetit.
Ekziston një fytyrë që Ati ka contempluar që nga përjetësia.
Është e jotja.
Jo ajo e deformuar nga frika.
Jo ajo e stërvitur nga Matrix.
Jo ajo e uritur për miratim.
Por ajo që pasqyron Dashurinë e Tij pa humbur fytyrën e vet.
Sepse Ati nuk gëzohet me pasqyra të zbrazëta.
Ai gëzohet me fëmijë të gjallë.
Të lirë.
Unikë.
Të pazëvendësueshëm.
Dhe kur fëmija i fundit të ridizajnojë e të ridazbulojë fytyrën që Ati ka ruajtur si thesari që nga përjetësia…
universi më në fund do të kuptojë sekretin e krijimit.
Perëndia nuk dëshiroi një pasqyrim të vetëm të përsosur.
Ai dëshiroi një familje.
Miliarda pasqyrime të pazëvendësueshme.
Dhe në secilin prej tyre…
Ai njeh një fëmijë të dashur.