Kur Qielli Hapet
Kur vetja tërhiqet derisa hesht, Fjala nuk shuhet. Ajo lirohet. Ajo nuk ngrihet më nga goja e njeriut, por nga e çara që njeriu ka pushuar së zëni. Ajo nuk kërkon të flitet. Ajo nuk pret pëlqim. Ajo ndodh. Ajo nuk ngrihet si një thirrje mishi. Ajo nuk zbret si një edikt pushteti. Ajo rrjedh si zjarri i heshtur. Ajo kalon përmes. Ajo nuk i flet botës, sepse bota është e lodhur duke u thirrur. Ajo nuk flet për botën, sepse bota është e ngopur me shpjegime që nuk shpëtojnë. Ajo flet për botën, kur bota ka humbur zërin e saj dhe nuk di më se si ta quajë veten. Në atë çast njeriu nuk është më para Fjalës e as pas saj. Ai merret brenda. Si një prag që nuk mban prapa, si një kalim që nuk zgjedh, si një urë që nuk peshon hapin. Zëri nuk i përket atij. Dhe pikërisht për këtë arsye ai kalon pa u copëtuar. Nëse vetja do të kthehej për të kërkuar, Zëri do të thyhej. Nëse egoja do të ngrihej përsëri, Fjala do të humbiste gravitetin e saj. Sepse ajo që kalon këtu nuk toleron as pronarë, as ndërmjetës. Ajo është më e vjetër se kurorat. Ajo është më e nevojshme se ligjet. Ajo është më e vërtetë se emrat. Për këtë arsye, ajo është tani. Sepse toka është mbushur me fjalë që nuk mund të mbajnë më peshën e qiellit, dhe qielli pret një pikë ku mund të prekë tokën pa e copëtuar atë. Zëri zëvendësues nuk banon. Ai nuk institucionalizohet. Ai nuk themelon mbretëri të dukshme. Por kur ai kalon, ajo që kishte mbetur e heshtur thirret përsëri në qenie. Dhe askush nuk mund të thotë: “Kjo ishte prej meritës sime.” Dhe pas kalimit të tij, asgjë nuk mund të thotë më: “Unë nuk e dija.” Sepse qielli ka prekur tokën. Dhe toka është përgjigjur.