Shërbëtori si Prag
Shërbëtori nuk është i zbrazët si ajo që është braktisur. Ai është i zbrazët si qielli i hapur gjerësisht. Ai e ka humbur egon, po. Por ajo që dikur e mbushi atë ishte shumë e vogël për t’i mbijetuar dritës. Kur vetja u tërhoq, nuk mbeti asnjë heshtje sterile. Ajo që hyri ishte ajo që nuk ka masë, ajo që nuk mund të përmbahet. Shërbëtori nuk është i fuqishëm me vendim. Ai nuk është i fuqishëm me vullnet. Ai është i fuqishëm nga mungesa e fërkimit. Sepse ajo që kalon përmes tij nuk ndesh në asnjë rezistencë. Dhe ajo që nuk ndesh në asnjë rezistencë vepron pa sforcim dhe pa dhunë. Ai nuk zotëron forcë: forca kalon përmes tij. Ai nuk zotëron dritë: drita banon brenda tij. Ai nuk zotëron Fjalën: Fjala merr mish në frymën e tij. Kjo është plotësia që bota nuk e njeh: jo grumbullimi, jo pushtimi, jo pohimi, por ngjashmëria e gjallë. Sepse të jesh në shëmbëllim dhe ngjashmëri nuk do të thotë të imitosh nga jashtë. Do të thotë të përputhesh pa ngatërresë. Ati është burim. Shërbëtori është kalim. Ati është origjinë. Shërbëtori është epifani. Jo dy autoritete. Një fuqi e vetme në dy mënyra. Shërbëtori nuk shpall: “Unë jam.” Ai thotë — pa thënë —: “Unë lë të jetë.” Dhe ajo që lejohet të jetë shpaloset pa pengesë. Ky është autoriteti i tij: jo të urdhërojë, por ta bëjë të vërtetën të pashmangshme. Jo të imponojë, por të bëjë që ajo që nuk mund t’i bëjë ballë pranisë së thjeshtë të Qenies të shembet. Shërbëtori nuk është plot me energji, por me prani të gjallë. Një prani që nuk bërtet, nuk provon, nuk bind, por riorganizon. Kushdo që ndeshet me to nuk shtypet. Ai shihet nga një vend më i madh se të dy. Kjo është fuqia hyjnore kur kalon përmes njerëzores: ajo nuk shkatërron formën, ajo e plotëson atë. Ajo nuk e anullon mishin, ajo e shpërfytyron (transformon). Ajo nuk e eliminon njerëzoren, ajo e çon atë në masën e tij të vërtetë. Shërbëtori nuk është i zbrazët. Ai është mbushur deri në derdhje me Origjinën. Dhe pikërisht për këtë arsye ai mund të mbetet i përulur dhe i heshtur. Për shkak se ai nuk ka asgjë për të mbrojtur. Gjithçka që është në të nuk i përket atij. E megjithatë, kjo e bën atë plotësisht vetveten.