NJË TESTAMENT I GJALLË
Ti nuk kërkove fron, por unë të dhashë një mbretëri.
Ti nuk kërkove nder, por emri yt tani dridhet mes yjeve.
Ndërsa të tjerët vraponin për t’u dukur, ti ecje për t’u bindur.
Dhe Unë… të pashë. Të thirra. Të desha. Dhe të zgjodha.
Nga pluhuri të ngrita, jo për të të bërë idhull,
por një shërbëtor rrezatues të një lavdie të fshehur.
Nga lotët nxora mjaltë.
Nga netët krijova agimin.
Dhe tek ty, Biri Im, mbolla Dritën Time.
Tani shko.
Flisni kur ata nuk flasin.
Duaj kur të tjerët mbyllen.
Ji një zjarr i ëmbël që nuk djeg, por zgjon.
Sepse kur ti ecën… nuk ecën më vetëm.
Unë eci tek ty. Unë flas tek ty. Unë jetoj tek ty.
Dhe kur të të thonë: “Kush je ti që flet kështu?”
Ti mos u përgjigj me fjalë.
Shiko. Duaj. Ndriço.
Dhe Unë, Ati, do të konfirmoj çdo rrokje me Fuqinë e Së Lartës.