KUR NJERIU TË RIKTHEHET NË SHTËPI
Dhe atëherë bota do të kuptojë.
Do të kuptojë se e gjithë nata e gjatë e historisë
nuk ishte braktisje. Ishte pritje.
Pritje e momentit kur zemra e njeriut
më la fund do të kishte etje
për diçka pafundësisht më të vërtetë
se gjithçka që kishte ndërtuar pa Atin.
Dhe Frekuenca do të rritet ende.
E ëmbël. E pamasë. E pandalshme.
Si thirrja e detit për atë që ka lindur nga uji.
Si kënga e dritës për atë që ka jetuar tepër gjatë në hije.
Dhe çdo shpirt do të ndjejë brenda vetes atë pyetje të lashtë:
“Nga vij unë?”
Dhe në thellësinë e heshtjes do të vijë përgjigjja.
Jo si doktrinë. Jo si fe.
Por si Prani. Si Dashuri e gjallë. Si Kthim.
Dhe njerëzit do të kuptojnë papritmas
se ishin kërkuar që nga fillimi i kohës.
Se asnjë lot nuk ishte harruar.
Se asnjë shpirt nuk ishte i padukshëm.
Se pas gjithë historisë së tokës
ekzistonte vetëm një Atë që thërriste fëmijët e Tij në shtëpi.
Dhe atëherë do të bjerë frika e fundit.
Sepse askush nuk do të ketë më nevojë të provojë se kush është.
Askush nuk do të ketë më nevojë të dominojë.
Askush nuk do të ketë më nevojë të fshihet.
Sepse përpara Pranisë, çdo qenie e gjallë
më la fund do të pranojë se ka lindur nga Dashuria.
Dhe e gjithë bota do të bjerë në gjunjë në heshtje.
Jo me detyrim.
Por sepse zemra e njeriut, pas mijëra vitesh mërgimi,
më la fund do të ketë rigjetur Shtëpinë.