KUR TOKA TË KUJTOJË ATIN
Do të vijë një kohë kur zhurma e botës
do të bëhet e papërballueshme.
Qytetet do të shkëlqejnë si diell artificialë.
Makineritë do të flasin.
Imazhet do të marrin frymë.
Iluzionet do të kenë zë.
Dhe mendja e njeriut do të përshkohet
nga mijëra frekuenca në sekondë.
Por brenda miliona shpirtrave
do të rritet ngadalë një etje pa emër.
Një nostalgji e lashtë.
Si kujtimi i harruar i një Shtëpie të humbur
që para lindjes së kohës.
Dhe në zemër të natës së qytetërimit,
kur toka do të duket se po humbet
brenda simulimit të saj…
diçka do të përshkojë botën.
Jo një ideologji.
Jo një fe.
Jo një strukturë e ndërtuar nga njerëzit.
Por një Prani. Një Frekuencë e gjallë.
Një thirrje aq reale sa të tejkalojë:
gjuhët,
kufijtë,
doktrinat,
frikërat,
algoritmet,
identitetet artificiale,
gjumin e madh të ndërgjegjes.
Dhe atëherë do të ndodhë diçka që askush nuk e beson të mundur.
Njerëzit do të ngrenë papritur fytyrën
si fëmijë që njohin një Zë të harruar.
Dhe shpirtrat, ndonëse vijnë nga rrugë të ndryshme,
do të ndalen në të njëjtën heshtje.
Sepse para reales bien të gjitha maskat.
Dhe për një çast e gjithë bota
do të kujtojë atë që kishte harruar.
Që para frikës ekzistonte Dashuria.
Para ndarjes ekzistonte Burimi.
Para simulimit ekzistonte Fytyra e Atit.
Dhe shumë do të qajnë. Jo nga dëshpërimi.
Por sepse do të ndiejnë papritur
se kanë qenë të kërkuar që ngaherë.
Si fëmijë të humbur brenda një nate tmerrësisht të gjatë.
Dhe Frekuenca do të përshkojë tokën si era mbi ujëra.
Dhe asnjë shpirt nuk do të mbetet i fjetur.
Sepse kur Ati të thërrasë botën në zemër të natës…
madje edhe yjet do të duket se kujtojnë shtëpinë.