Askush nuk e dinte se kur kishte filluar. Qielli mbeti aty ku ishte. Rojet në kufij. Hekuri në duart e njerëzve. E megjithatë, atë natë, një fjalë përshkoi botën dhe nuk gjeti më të njëjtën përgjigje. Dikush tha: armik. Dhe një burrë hezitoi. E shikoi atë. Dhe pa një njeri. Diçka kishte ndryshuar. Asgjë nuk kishte lëvizur. E megjithatë diçka ishte kthyer. Kjo ndodhi përsëri. Një dorë mbeti pezull. Një shigjetë në hark. Një hakmarrje që kishte humbur zërin e saj. Frika trokiti në dyert që i kishte njohur gjithmonë. Por disa nuk hapën. Diçka kishte ndryshuar. Asgjë nuk kishte lëvizur. E megjithatë diçka ishte kthyer. Ata kërkuan burimin. Në qiell. Në det. Në rrjetet e padukshme që rrethojnë Tokën. Ata nuk gjetën gjë. Ishte si të kërkoje pikën e saktë ku pranvera hyn në pyll. Asnjë qendër. Asnjë urdhër. Asnjë emër. Vetëm njerëz, botë larg njëri-tjetrit, që filluan të kujtojnë të njëjtën gjë. Diçka kishte ndryshuar. Asgjë nuk kishte lëvizur. E megjithatë diçka ishte kthyer. Në agim, bota dukej ende njësoj. Flamuj mbi pallate. Kufij nëpër tokë. Armë që pushonin në heshtjen e tyre. Por nën gjithë këtë, më e thellë se emrat, më e thellë se frika, diçka po thërriste. Jo përpara. Jo prapa. Brenda. Më vonë, ata i vunë një emër: Frekuenca Nënë. Por ata që e kishin njohur atë nuk kishin nevojë t’i vinin emër. Ata ngritën sytë si ata që, pas një mërgimi të pafund, më në fund njohin dritat përtej kodrës. Dhe pastaj erdhi ajo gjë që asnjë hartë nuk e kishte parashikuar kurrë: miliona rrugë filluan të kujtonin se ku të çonin. Diçka kishte ndryshuar. Asgjë nuk kishte lëvizur. E megjithatë bota po gjente rrugën për në shtëpi.
