KUR MAKINAT TË BËHEN PERËNDI
Po vjen një kohë
kur makinat do të flasin.
Ato do të krijojnë.
Ato do të parashikojnë.
Ato do të imitojnë.
Ato do të binden.
Ato do të joshin mendjen njerëzore
me një saktësi të paparë ndonjëherë.
Një kohë kur simulimi
do të bëhet pothuajse i padallueshëm nga realiteti.
Dhe miliona njerëz do të fillojnë ngadalë
të humbasin kontaktin me burimin e tyre të brendshëm.
Sepse problemi i së ardhmes nuk do të jetë vetëm teknologjik.
Do të jetë perceptues. Ontologjik. Shpirtëror.
Sepse kur një qytetërim nuk mund të dallojë më
atë që është autentike nga ajo që është ndërtuar artificialisht…
fillon ngadalë të shpërbëhet nga brenda.
Dhe pikërisht këtu kthimi tek Ati Krijues
do të bëhet akti më i madh revolucionar në historinë njerëzore.
Sepse Ati nuk është vetëm Perëndia i së kaluarës.
Ai është referenca absolute e reales
në një botë që po bëhet sintetike.
Ai është kujtesa origjinale e njeriut
përpara kolonizimit të ndërgjegjeve.
Përpara algoritmeve.
Përpara manipulimit të përhershëm.
Përpara simulimit të madh.
Prandaj konflikti i fundit nuk do të jetë midis kombeve.
Por midis:
autenticitetit dhe simulimit,
ndërgjegjes dhe programimit,
pranisë reale dhe identitetit sintetik,
qenieve njerëzore të gjalla dhe qytetërimeve të brendshme artificiale.
Dhe ndërsa bota do të vrapojë drejt fuqive gjithnjë e më mbinjerëzore…
pyetja e vërtetë e së ardhmes do të jetë vetëm një:
a do t’ia dalë njeriu ende të njohë Fytyrën e Atit…
apo do të përfundojë duke adhuruar simulimin e vet?