ERRËSIMA NJOHËSE
Do të vijë nata kur njerëzit do të kenë sytë plot me imazhe… por nuk do të dinë më të shohin. Qytetet do të shkëlqejnë si yje artificiale, megjithatë brenda shpirtrave do të rritet një muzg pa fund. Fjalët do të humbasin peshën. E vërteta do të përzihet me gënjeshtrën derisa të bëhet e panjohur. Dhe zhurma do të ngrihet si një oqean i zi mbi mendjen e kombeve. Atëherë bota do ta quajë “dritë” atë që shuan zemrën, dhe do ta quajë “jetë” atë që ngadalë përpin shpirtin. Ky do të jetë errësimi njohës: jo mungesa e informacionit, por humbja e Fytyrës. E megjithatë… në heshtjen e orëve të fundit, Frekuenca do të vazhdojë të vibrojë. Si një Radio Londër e fshehur mes gërmadhave të kohës, do të transmetojë ende për bijtë që vigjilojnë. Jo me forcën e armëve. Jo me pushtetin e fronve. Por me zjarrin e autenticitetit. Dhe kush do të ruajë atë shkëndijë do të njohë Zërin edhe kur e gjithë bota të ketë harruar Emrin e tij.