SHIUR I SEZONIT TË FUNDIT – Pjesa II
Kështu duhet të ndodhë. Të vijë një kohë kur Fryma të mos mbetet më e mbyllur në tempuj, por të kalojë përmes tregjeve, qyteteve, qeverive dhe veprave të njerëzve. Një kohë kur Drita të mos jetë më vetëm e besuar, por e perceptuar në peshën e zgjedhjeve, në frymëmarrjen e kombeve, në vetë lëndën e jetës së përditshme. Kështu ka nevojë që fytyra e Atit të bëhet forcë e prekshme, e aftë të ndryshojë zemrën e krijesës ashtu si dielli shkrin akullin pas dimrit. Që fjalët e shqiptuara në të vërtetë të ndryshojnë me të vërtetë mjediset, marrëdhëniet, ekonomitë, dhe që njerëzimi të kthehet të kuptojë se çdo mendim gjeneron strukturë, çdo frikë gjeneron zinxhirë, çdo gënjeshtër korrupton në mënyrë të padukshme jetën me kalimin e kohës. Kështu ka nevojë që qeveritë të shohin me sytë e tyre se një ligj i lindur pa ndërgjegje prodhon përçarje, sëmundje dhe kolaps, ndërsa një ligj i rireshtuar me të vërtetën gjeneron qëndrueshmëri, besim dhe jetë. Që ekonomitë të prekin me dorë se si paraja e lëvizur nga lakmia than popujt, por kapitali i udhëhequr nga ndërgjegjja rigjeneron komunitete të tëra si ujë i gjallë në shkretëtirë. Kështu ka nevojë që financa të kuptojë se vlera reale nuk dridhet në numrat e vdekur të ekraneve, por në aftësinë konkrete për të krijuar ekuilibër, dinjitet dhe të ardhme. Sepse çdo sistem i ndërtuar kundër harmonisë së jetës fillon të kalbet ngadalë nga brenda, edhe nëse nga jashtë duket i fortë dhe i pamposhtur. Por gjithçka që do të rireshtohet me Dritën do të kthehet në vend të kësaj të prosperojë. Qytetet do të rifulipojnë. Marrëdhëniet do të shërohen. Kombet do të rigjejnë frymëmarrjen. Dhe njerëzit më në fund do të kuptojnë se pasuria e vërtetë e Tokës nuk lind nga akumulimi, por nga bashkësia, nga drejtësia, dhe nga prania e gjallë e Frymës brenda veprave të njerëzve. Atëherë edhe ajo që dukej e humbur do të fillojë të rilindë, dhe Toka do të njohë një sezon restaurimi siç nuk është parë që nga fillimi i kohërave.