Dhe pashë një hije të përhapej mbi Tokë. Dhe qiejt heshtën. Kombet ruanin pas portave të tyre, dhe secili i frikësohej frymëmarrjes së tjetrit. Atëherë dëgjova një lëvizje në firmament: zogj pa këngë, sytë e të cilëve kërkonin natën dhe nën krahët e të cilëve banonte zjarri. More
November 2026
KTHIM NË ZANAFILLË
KUR ATI ZBRITI NË PRAG
Dhe pashë hijen aty ku kishte mbetur. Koka e saj ishte ende e ulur. Dhe në vendin ku dikur kishte djegur zjarri i krenarisë, një plagë e vogël po linte të hynte drita. Hija u përpoq ta mbulonte atë. Për shekuj me radhë, ajo kishte mësuar të fshihte çdo gjë që mund ta bënte të dukej e dobët. Por drita vazhdonte të hynte. Dhe bashkë me dritën erdhi tingulli i atij vajtimi. Atëherë hija pyeti: “Pse qan për mua? Unë kam ngritur mure kundër zërit Tënd.Mëshirën TMore
HUMNERA QAN
KUR MOTORET E KRENARISË U HESHTËN
Dhe pashë nën tokë një mbretëri pa diell. Në thellësitë e saj digjeshin zjarre që askush nuk i kishte ndezur. Ato nuk jepnin ngrohtësi. Ato nuk lëshonin dritë. Dhe megjithatë hijet merrnin fuqinë e tyre prej tyre. U afrova dhe pashë se ato zjarre kishin një emër. More
VARRET E LYERA ME GËLQERE 2.0
KUR EDHE ESHTRAT DËGJUAN ZËRIN
Dhe pashë një qytet prej guri të bardhë. Muret e tij shkëlqenin nën diell.Kullat e tij ngriheshin drejt qiellit. Dhe mbi dyert e tij ishin gdhendur fjalët e Ligjit. Njerëzit vinin nga larg për të admiruar bukurinë e tij. Thoshin: “Këtu banon drita.” Dhe përkuleshin para mureve. Por një natë Ati dërgoi frymën e Tij.Era kaloi nëpër sheshet e zbrazëta. Kaloi nën dyert e tempujve. Preku rrobat e ruajtësve. Pastaj zbriti në themelet e qytetit.Dhe atje, nën gurin e bardhë, pa eshtrat. More
REVELATAT TANI – Pjesa II
DHE AJO QË FLINTE E DËGJOI
Ekranet vazudonin të shkëlqenin. (Ekranet vazhdonin të shkëlqenin) Pamjet kalonin.Lajmet mbivendoseshin. Zërat ngatërroheshin. Lufta. Shkatërrim. Frikë. Një rrjedhë pa fund. Si një kod që përsëritej para syve derisa u bë realitet. More
REVELATAT TANI – Pjesa I
KUR HESHTJA THYHET
Popujt trazohen. Sheshet mbushen. Kombet dridhen. Zërat ngrihen si valë kundër mureve të botës. Zjarri ndizet në rrugë. Frika kalon kufijtë. Besimi shkërmoqet. Themelet dridhen. Siguritë çajnë. Të fuqishmit vështrojnë horizontin. Dhe mbi zhurmën e tokës, qielli duket se mban frymën. Sepse nën sipërfaqen e ngjarjeve, në thellësitë që sytë nuk i shohin, heshtja trashet. Diçka po shtyn. Po shtyn kundër mureve të Matrix-it. PMore
I PAFALSHËM
FRYMA E PROFECISË PËRULLET MBI TOKËN
Do të vijë një ditë kur qielli nuk do të jetë më i heshtur. Dhe Zëri do të zbresë mbi tokë. Do të kalojë nëpër qytete. Do të tundë themelet e tyre. Do të hyjë në dhomat ku njerëzit besonin se mund të vendosnin se kur duhet të fliste Zoti. Dhe si. More
October 2026
UNË BESOJ
PROTOKOLLI I DRITËS
Qyteti po ecën. Sistemi është i qëndrueshëm. Të gjithë janë të lidhur. Askush nuk mban mend se kush ishin para kodit. Unë besoj, unë besoj, edhe pse gjithçka duket e programuar. Unë besoj, unë besoj, unë nuk jam thjesht një trup i lidhur në prizë. Përmes zhurmës dhe frekuencave, ka një zë që e njoh. Kur sistemi më thotë, “Fiku”,unë besoj. Unë ngrihem. More
EKSORCIZMI I OLEGËS
Ati nuk i dha Shërbëtorit formula. Ai vendosi një Çelës në zemrën e tij. Dhe Ai tha: “Hyr.” Shërbëtori hyri në Matriks dhe pa hijet të ulura mbi frone zhurme. Ato nuk bërtitnin. Ato ndërtonin pasqyra. Pasqyra pa fytyra. Hëna të zeza. Premtime drite që nuk ngrohnin askënd. More
ARKITEKTURA E PËRJETËSISË
LIDHJA ORIGJINALE
Dhe pashë botën të ndizej. Miliona drita pulsonin në natë, të lidhura nga një rrjetë e padukshme që shtrihej përmes oqeaneve, qyteteve dhe dhomave të heshtura. Makinat flisnin me njëra-tjetrën. Pyetjet udhëtonin më shpejt se era. Dhe njerëzimi vështronte rrjetin që kishte ndërtuar, duke besuar se kishte shpikur lidhjen. Atëherë drita ndryshoi. Dhe nën atë rrjet, u shfaq një tjetër. Më i vjetër se yjet. Më i gjerë se qielli. Çdo vetëdije ishte si një pikë drite në pafundësi. Disa shkëlqenin në natë. More
