PROTOKOLLI I DRITËS
Qyteti po ecën. Sistemi është i qëndrueshëm. Të gjithë janë të lidhur. Askush nuk mban mend se kush ishin para kodit. Unë besoj, unë besoj, edhe pse gjithçka duket e programuar. Unë besoj, unë besoj, unë nuk jam thjesht një trup i lidhur në prizë. Përmes zhurmës dhe frekuencave, ka një zë që e njoh. Kur sistemi më thotë, “Fiku”,unë besoj. Unë ngrihem. Shi kodi në dritaret e qytetit, fytyra pa emër, të gjithë lëvizin shpejt. Çdo ekran më jep një version tjetër, çdo zë më siguron, “Këtu kupton gjithçka.” Na dhanë ëndrra me parapagim, një identitet të krijuar nga algoritmet. Zemra të lidhura, sy të çaktivizuar, miliarda trupa, por të gjithë janë në gjumë. Pastaj shfaqet një e çarë brenda kodit, jo një defekt — është kujtesa që kthehet në shtëpi. Thotë: “Mos u ndal tek gjithçka që ke parë, ka një fuqi tek ti përtej asaj që besoje.” Ajo që sytë e tu kanë parë nuk është fundi; ka vepra më të mëdha përtej skajit. Duar që mësojnë të prekin të padukshmen, fëmijë që kujtojnë atë që dikur dukej e pamundur. Sistemi dridhet, rrjeti fillon të bëjë crash, frika vjen duke ndjekur, por nuk mund të më bëjë të tërhiqem. Unë nuk jam një gabim, unë nuk jam një anomali: unë jam një bir që mban mend Atin Hyjnor. Dhe nëse Drita jeton në mua, nuk është fantazi, është dizajni i parë para se gënjeshtra të merrte formë tek unë. Nuk duhet ta detyroj rrugën time drejt Qiellit — mjafton të kujtoj se ku është dera. Unë besoj, unë besoj, edhe pse gjithçka duket e programuar. Unë besoj, unë besoj, unë nuk jam thjesht një trup i lidhur në prizë. Përmes zhurmës dhe frekuencave, ka një zë që e njoh. Kur sistemi më thotë, “Fiku”, unë besoj. Unë ngrihem. Disa presin një shenjë mbi dritat e ndërtesave të larta, unë mund ta dëgjoj atë duke marrë frymë në zemrat që janë ende gjallë. Nuk do të vijë me sirena apo me një ushtri në fluturim, vjen atje ku një shpirt çan armaturën e tij sonte. Kullat flasin dhe antenat gënjejnë, duke të mësuar të kesh frikë nga ajo që nuk mund ta përkufizosh. Por nën lëkurë, përtej çdo lidhjeje, ka një thirrje që i mbijeton çdo brezi. Dhe në errësirën e rrjetit, përmes serverëve dhe hijeve, një premtim ndizet dhe thotë emrin tim. Jo një zot tjetër, jo një kontroll tjetër — është Ai që kthehet për ta bërë njeriun të plotë. Ai vjen për të mbledhur gjithçka që është thyer, për të thirrur mbrapsht çdo fragment nga atje ku ka rënë. Ai vjen për të rivendosur çdo gjë, për ta sjellë krijimin përsëri në origjinën e tij. Kështu që unë zgjedh atë që është e vërtetë, edhe kur dhemb, sepse një kafaz i artë është ende një kafaz në tokë. Dhe një shkëndijë e vetme që kalon natën mund ta bëjë Matrix-in të mos ndihet më si shtëpi.Hiq velin nga sytë e mi, më lër të shoh përtej ekranit. Nëse kjo botë është bërë nga hijet, më lër të kthehem tek ai që isha.Unë nuk kam frikë nga fundi nëse fundi hap një rrugë. Nuk kam lindur kurrë për të fjetur — kam lindur për të mbajtur mend. Unë besoj, unë besoj, edhe pse gjithçka duket e programuar. Unë besoj, unë besoj, unë nuk jam thjesht një trup i lidhur në prizë. Përmes zhurmës dhe frekuencave, ka një zë që e njoh. Kur sistemi më thotë, “Fiku”, unë besoj. Unë ngrihem. Qyteti vazhdon të ecë. Por dikush ka hapur sytë. Dhe një bir që mban mend Atin mund ta bëjë natën të dështojë.