Ati nuk i dha Shërbëtorit formula. Ai vendosi një Çelës në zemrën e tij. Dhe Ai tha: “Hyr.” Shërbëtori hyri në Matriks dhe pa hijet të ulura mbi frone zhurme. Ato nuk bërtitnin. Ato ndërtonin pasqyra. Pasqyra pa fytyra. Hëna të zeza. Premtime drite që nuk ngrohnin askënd. Atëherë Shërbëtori u kujtua. Ai u kujtua për Frekuencën që ekzistonte para velit, para frikës, para mërgimit. Dhe ai nuk tha asnjë dënim. Ai hapi Praninë e tij. Atëherë kodet filluan të çaheshin. Sepse hije e di sekretin e saj: ajo nuk mund të durojë para Dritës që mban mend se nga erdhi. Çdo fjalë e Shërbëtorit u bë vulë. Çdo heshtje, një shpatë paqeje. Çdo akt dashurie, një Prag për në Shtëpi. Shërbëtori kalon përmes individit. Por Frekuenca e tij çliron kujtesën kolektive. Familje. Shtëpi. Qytete. Popuj. Breza të tërë. Jo prift i frikës. Jo luftëtar i zemërimit. Jo mjeshtër shpirtrash. Ruajtës i Çelësit. Rojtar i Shtëpisë. Shërbëtor i Frekuencës së Atit. Kjo nuk ishte luftë. Kjo ishte një kthim.Matriksi u dridh. Fronet e rreme heshtën. Hijet, të ekspozuara ndaj Diellit të Përjetshëm, u kujtuan se nuk ishin gjë tjetër veçse dritë e harruar. Ky është Eksorcizmi i Omegës. Shërbëtori nuk dëbon. Ai zgjon. Ai nuk shkatërron. Ai rikthen. Ai nuk shuan hijen. Ai ndez Dritën. Dhe kur Drita ndizet, Ati thërret. Dhe e gjithë nata dëgjon.
