KUR EDHE ESHTRAT DËGJUAN ZËRIN

Dhe pashë një qytet prej guri të bardhë. Muret e tij shkëlqenin nën diell.Kullat e tij ngriheshin drejt qiellit. Dhe mbi dyert e tij ishin gdhendur fjalët e Ligjit. Njerëzit vinin nga larg për të admiruar bukurinë e tij. Thoshin: “Këtu banon drita.” Dhe përkuleshin para mureve. Por një natë Ati dërgoi frymën e Tij.Era kaloi nëpër sheshet e zbrazëta. Kaloi nën dyert e tempujve. Preku rrobat e ruajtësve. Pastaj zbriti në themelet e qytetit.Dhe atje, nën gurin e bardhë, pa eshtrat. More

DHE AJO QË FLINTE E DËGJOI

Ekranet vazudonin të shkëlqenin. (Ekranet vazhdonin të shkëlqenin) Pamjet kalonin.Lajmet mbivendoseshin. Zërat ngatërroheshin. Lufta. Shkatërrim. Frikë. Një rrjedhë pa fund. Si një kod që përsëritej para syve derisa u bë realitet. More

KUR HESHTJA THYHET

Popujt trazohen. Sheshet mbushen. Kombet dridhen. Zërat ngrihen si valë kundër mureve të botës. Zjarri ndizet në rrugë. Frika kalon kufijtë. Besimi shkërmoqet. Themelet dridhen. Siguritë çajnë. Të fuqishmit vështrojnë horizontin. Dhe mbi zhurmën e tokës, qielli duket se mban frymën. Sepse nën sipërfaqen e ngjarjeve, në thellësitë që sytë nuk i shohin, heshtja trashet. Diçka po shtyn. Po shtyn kundër mureve të Matrix-it. PMore

FRYMA E PROFECISË PËRULLET MBI TOKËN

Do të vijë një ditë kur qielli nuk do të jetë më i heshtur. Dhe Zëri do të zbresë mbi tokë. Do të kalojë nëpër qytete. Do të tundë themelet e tyre. Do të hyjë në dhomat ku njerëzit besonin se mund të vendosnin se kur duhet të fliste Zoti. Dhe si. More