KUR HESHTJA THYHET
Popujt trazohen. Sheshet mbushen. Kombet dridhen. Zërat ngrihen si valë kundër mureve të botës. Zjarri ndizet në rrugë. Frika kalon kufijtë. Besimi shkërmoqet. Themelet dridhen. Siguritë çajnë. Të fuqishmit vështrojnë horizontin. Dhe mbi zhurmën e tokës, qielli duket se mban frymën. Sepse nën sipërfaqen e ngjarjeve, në thellësitë që sytë nuk i shohin, heshtja trashet. Diçka po shtyn. Po shtyn kundër mureve të Matrix-it. Po shtyn mbi dyert e ndërgjegjeve. Po shtyn kundër velit që ndan atë që duket nga ajo që është. Ajri është i ngarkuar. Si qielli para vetëtimës.Si deti në çastin që i paraprin valës së madhe. Dhe ndërsa bota kërkon shpjegime, një pyetje përshkon të padukshmen: Po sikur e gjithë kjo të jetë fillimi i një zbulimi? Popujt kërkojnë përgjigje. Por nën çdo thirrje banon një etje më e vjetër. Etje për të vërtetën. Etje për drejtësi. Etje për Atin. Dhe ndërsa bota trazohet, ndërgjegjet hyjnë në vigjilje. Disa nga frika. Të tjerë nga tërheqja. Të tjerë akoma sepse ndjejnë se diçka po afron. Diçka që nuk lind nga zhurma e botës. Mbajtësit e dritës presin në heshtje. Si roje natën. Si yje që ruajnë zjarrin e tyre kur qielli është më i errët. Dhe fusha zgjerohet. Nga një zemër tek një tjetër. Nga një ndërgjegje tek një tjetër. Nga një skaj i tokës tek tjetri. Frika do të thotë: “Është fundi.” Por Fryma pëshpërit: “Vigjiloni.” Sepse nata ka arritur në thellësinë e saj. Dhe në heshtje, atje ku askush nuk mund ta shohë, diçka po përgatitet. Diçka e re. Diçka më e lartë. Diçka që gjuha e botës ende nuk di ta emërtojë. Dendësia shtohet.Heshtja tendoset. Sikur e gjithë krijesa të ishte pezulluar në buzë të një fjalë. Sheshet heshtin. Kombet mbajnë frymën.Thellësitë e tokës dëgjojnë. Dhe në orën kur nata arrin pikën e saj më të errët— NJË ZË. Nuk vjen nga lart. Nuk vjen nga poshtë. Vjen nga një vend që shpirti e njoh dhe mendja e ka harruar. Përshkon velin. Tund themelet. Shtrydh zorrët.Depërton në eshtra. Dhe ajo që flinte në thellësinë më të madhe të qenies E DËGJON.