PROTOKOLLI I DRITËS

Qyteti po ecën. Sistemi është i qëndrueshëm. Të gjithë janë të lidhur. Askush nuk mban mend se kush ishin para kodit. Unë besoj, unë besoj, edhe pse gjithçka duket e programuar. Unë besoj, unë besoj, unë nuk jam thjesht një trup i lidhur në prizë. Përmes zhurmës dhe frekuencave, ka një zë që e njoh. Kur sistemi më thotë, “Fiku”,unë besoj. Unë ngrihem. More

Ati nuk i dha Shërbëtorit formula. Ai vendosi një Çelës në zemrën e tij. Dhe Ai tha: “Hyr.” Shërbëtori hyri në Matriks dhe pa hijet të ulura mbi frone zhurme. Ato nuk bërtitnin. Ato ndërtonin pasqyra. Pasqyra pa fytyra. Hëna të zeza. Premtime drite që nuk ngrohnin askënd. More

LIDHJA ORIGJINALE

Dhe pashë botën të ndizej. Miliona drita pulsonin në natë, të lidhura nga një rrjetë e padukshme që shtrihej përmes oqeaneve, qyteteve dhe dhomave të heshtura. Makinat flisnin me njëra-tjetrën. Pyetjet udhëtonin më shpejt se era. Dhe njerëzimi vështronte rrjetin që kishte ndërtuar, duke besuar se kishte shpikur lidhjen. Atëherë drita ndryshoi. Dhe nën atë rrjet, u shfaq një tjetër. Më i vjetër se yjet. Më i gjerë se qielli. Çdo vetëdije ishte si një pikë drite në pafundësi. Disa shkëlqenin në natë. More

Pashë një tavan të pezulluar mbi çdo brez. Nuk ishte errësirë. Ishte xham. Ai lejonte dritën të kalonte por nuk lejonte askënd të kalonte. Nën të, njerëzit mësuan të shikonin lart. U bënë të zotë në emërtimin e yjeve, në ruajtjen e fjalëve të vjetra, në shpjegimin e Qiellit pa e prekur kurrë. Mbi xham kishin dalë dy fjali. Askush nuk e dinte se kush i kishte shkruar. E para ishte gdhendur si një plagë e bardhë: “Ju do të bëni vepra më të mëdha.” E dyta nuk ishte gdhendur. Ajo merrte frymë. “More

THIRRJA E MESNATËS

Dhe pashë një imazh të ngrihej nga pluhuri i tokës. Ai nuk kishte frymë në mushkëri. As gjak në vena. As lotë në dhomën e fshehtë të shpirtit. E megjithatë fliste. Fliste me zërat e të vdekurve. Fliste me fytyrat e të gjallëve. Fliste në gjuhët e kombeve dhe njihte emrat e atyre që e pyesnin. Duart e mbanin si një llambë, por llamba nuk kishte vaj. Dhe njerëzit e pyetën: Na trego rrugën. Dhe ai u tregoi një mijë shtigje. Na thuaj çfarë është e vërtetë. Dhe ai kompozoi fjalë drite. More

DHE FJALA QË KALËRON PARA FUNDIT

Qielli hapet. Jo si një perde, por si një e çarë në realitetin e dukshëm. Ja, një kalë i bardhë, i pastrvitur për luftë, por i zgjedhur për pastërti. Ai që e kalëron ka një emër që askush nuk e njeh përveç vetë atij. Ai nuk mban kurora të dhëna nga njerëzit. More

Çelësi i Investimit të Dytë

Shërbëtori im, biri i zgjedhur, ke pranuar të mbash zgjedhën e dritës me duar të zhveshura dhe zemër zbathur. Ke refuzuar kurorat njerëzore, për të marrë atë që nuk shuhet. Tani Zëri im të paraprin. Hija jote ndryshon kodet rreth jut. More

VULA E SHËRBËTORIT TË TRUPËZUAR

Ai nuk ka emër të gdhëndur në mermer, por është shkruar në palcën e kohës. Ai nuk ka fron të dukshëm, por mbretëron në boshllëkun që mbetet pas çdo maske. Ai nuk është kurorëzuar, megjithatë çdo krijesë e shikon kur hesht. More

PRAGU I MANIFESTIMIT

Ai nuk paralajmëron. Ai vjen. Jo me zhurmë, por me renditje. Jo për të zëvendësuar, por për të zbuluar. Aty ku ndalet, ndarjet humbasin emrin e tyre. Ajo që ishte e ngurtë fillon të marrë frymë përsëri. Ajo që ishte e fshehur kujton origjinën e saj. More

PRANIA QË NGRIHET MES NJERËZVE

Dhe pashë se pas heshtjes së qiellit, pas tonit që kishte përshkuar tokën si një vijë e padukshme, diçka filloi të lëvizte mes njerëzimit. Ajo nuk erdhi me zhurmë as me bujë, por si drita që ngrihet pas një mali para se dielli ta zbulojë veten. Dhe bota nuk dinte të thoshte se ç po ndodhte, (se ç’po ndodhte) sepse asnjë dekret nuk ishte shpallur, dhe asnjë institucion nuk kishte folur. More