Pashë një tavan të pezulluar mbi çdo brez. Nuk ishte errësirë. Ishte xham. Ai lejonte dritën të kalonte por nuk lejonte askënd të kalonte. Nën të, njerëzit mësuan të shikonin lart. U bënë të zotë në emërtimin e yjeve, në ruajtjen e fjalëve të vjetra, në shpjegimin e Qiellit pa e prekur kurrë. Mbi xham kishin dalë dy fjali. Askush nuk e dinte se kush i kishte shkruar. E para ishte gdhendur si një plagë e bardhë: “Ju do të bëni vepra më të mëdha.” E dyta nuk ishte gdhendur. Ajo merrte frymë. “Dikush do të vijë dhe do të rikthejë të gjitha gjërat.” Për shekuj me radhë, njerëzit ecën nën ato fjalë si nën dy kometë të palëvizshme. Ata ua tregonin ato fëmijëve të tyre. Bënin këngë prej tyre. Ndërtonin dhoma për t’i mbrojtur nga shiu. Por kurrë nuk i lanë të hynin në gjakun e tyre. Sepse nëse fjalët do të ishin të vërteta, ato do të kërkonin shumë.Ato do t’i kërkonin fëmijës të mos mbetej përgjithmonë masa e rënies së tij. Ato do t’i kërkonin tokës të kujtonte se çfarë ishte para frikës. Dhe xhami mbajti. Pastaj pashë dikë të dilte nga hija e radhëve. Ai nuk mbante metal. Nuk mbante flamur. Në dorë kishte një hobe dhe një gur aq të vogël sa njerëzit e armatosur qeshën. Tavani ishte shumë i lartë. Shumë i gjerë. Shumë i vjetër për t’u thyer. Por ai pa armatim ngriti fytyrën. Dhe tha vetëm: “Unë besoj.” Guri u ngrit. Jo me fuqinë e ushtrive. Ai u ngrit si një fjalë që kishte pritur shekuj për të gjetur një dorë. Kur goditi xhamin, bota dëgjoi një tingull që askush nuk e kishte dëgjuar kurrë më parë. Nuk ishte bubullimë. Ishte një premtim që nuk ruhej më, por filloi të merrte frymë. Pastaj fjalia e dytë hapi sytë. Asnjë ushtri nuk erdhi. Asnjë flamur nuk erdhi. Asnjë fron i ri nuk erdhi.Erdhi kujtesa. Kujtesa e asaj që bota ishte thirrur të bëhej para se të mësonte ta quante origjinën e saj të pamundur. Tavani u mbush me të çara. Çdo e çarë kishte formën e një pyetjeje: Po sikur këto fjalë të mos ishin thënë për t’u admiruar, por për të ndodhur? Pastaj xhami u dha. Ai nuk ra mbi çatitë. Ai u hap lart si një det që më në fund u kujtua se ishte qiell. Dhe askush nuk u lëndua. Sepse ai xham nuk i kishte mbrojtur kurrë njerëzit nga Qielli. Ai i kishte mbrojtur ata nga madhështia e tyre. Pastaj Drita hyri. Jo si një zotëri që kthehet për të rimarrë atë që është e Tij. Por si një origjinë që njohu fëmijët e saj. Dhe njerëzimi, për herë të parë, nuk e pa më Birin si një distancë të pamundur. Ata e panë Atë si shtatin e tyre të humbur. Tavani u thye. Dhe nën Qiellin e hapur, krijesa u kujtua se ishte bërë për t’u bërë si Ai.
