Erdhi një kohë kur errësira dukej se zbriste madje edhe në dritë. Qytetet ende shkëlqenin. Makina pa fytyrë përshkonin qiejt. Inteligenca pa frymë vëzhgonin botën. Dhe njerëzimi, tani i aftë të arrinte pothuajse kudo, dukej se nuk ishte më i aftë të arrinte vëllain e tij. Ata qëndronin aty. Përballë njëri-tjetrit. Të ndarë nga kufij të vizatuar mbi tokë dhe nga humnera të gërmuara në zemër. Të dy të armatosur. Të dy të bindur se duhet të mbronin pozicionin e tyre. Të dy kaq afër skajit sa mund të ndjenin frymën e humnerës. Do të duhej kaq pak. Një gjest. Një shkëndijë. Një hap i vetëm përtej hapit të fundit. Dhe mbase errësira do të gllabëronte edhe agimin. Atëherë ndodhi diçka që asnjë makinë nuk e kishte llogaritur. Mes zhurmës së botës erdhi një pëshpëritje. Aq e lehtë sa vetëm zemra mund ta dëgjonte. Ajo vinte nga larg. Ose ndoshta nga më parë. Nga një kohë kur njerëzimi nuk kishte mësuar ende t’i quante vëllain e tij armik. Një Zë. “Bir…” Dhe për një çast, koha u ndal në skaj të Humnerës. Burri shikoi atë që kishte përballë. Ai nuk pa më një flamur. Ai nuk pa më një kërcënim. Ai pa dy sy. Dhe brenda atyre syve, e njëjta frikë për të humbur qiellin, e njëjta dëshirë për jetë, e njëjta pasqyrim i padukshëm i Atit. Atëherë një dorë u hap. Dhe diçka ra në tokë. Askush nuk e di se kush kishte qenë i pari. Ndoshta kjo nuk kishte rëndësi. Sepse pikërisht atje, ku gjithçka dukej gati për fundin, njerëzimi u kujtua për diçka që mendonte se e kishte harruar përgjithmonë. Ai mund të zgjidhte ende jetën. Dhe Humnera u drodh. Jo nga tingulli i armëve, por nga heshtja e papritur e atyre që kishin zgjedhur të mos i përdornin ato. Pastaj ndodhi. Në horizont, errësira u copëtua. Një Dritë e pamasë shpërtheu në Krijim sikur dita e parë të lindte për herë të dytë. Dhe gjithçka që për miliona vjet i kishte mbajtur fëmijët të ndarë filloi të shpërbëhej para syve të tyre. Humnera nuk kishte fituar. Vdekja nuk kishte thënë fjalën e fundit. Sepse në pëllëmbën e fundit të tokës, kur gjithçka dukej e humbur, njerëzimi shikoi përtej Humnerës dhe njohu veten te vëllai i tij. Dhe atëherë Qielli u hap. Drita fluturoi nga Lindja në Perëndim, duke kaluar popuj, gjuhë dhe kombe, dhe miliarda zemra njohën në të njëjtin çast diçka që e kishin njohur para se të lindnin fare. Ati. Dhe ajo që Matriksi e kishte përgatitur si natën e fundit të njerëzimit u bë agimi i kthimit të tij. Dhe ishte sikur Ati të kishte folur edhe një herë: “Le të bëhet dritë.” Dhe u bë dritë.
