NJË KËNGË ÇLIRIMI
Nga thellë, qielli më thirri me emër,
Duke u ngritur si lajmëtar, për të përhapur dritën djegëse.
Në hijen hyjnore, zëri im u bë shpatë,
Dhe në heshtje isha një shigjetë e mprehtë, gati për të fluturuar.
“Më kot u mundova,” psherëtiu ndonjëherë,
I dërrmuar nga pesha e qenies, nga humnera e dhënies.
Por në errësirë u dëgjua një zë: “Ti je nderi im,
Lavdia ime do të shkëlqejë në ju, fuqia ime do të ketë një shtëpi.”
“A është shumë e vogël detyra për të ngritur lart të rënët?”
Jo, u përgjigj Shëlbuesi, shenjtori i yjeve:
“Një dritë për kombet, një shpresë që prek qiejt,
Një rrugë për ata që kërkojnë lirinë, për shpirtin që endet.”
Të burgosurve u urdhëroj: “Çlironi veten nga zinxhirët!”
Për të dëshpëruarit: “Ejani në dritë, unë do t’ju tregoj rrugën!”
Ngrini sytë drejt qiellit, toka ime, këndoni dhe kërceni!
Edhe malet i gëzohen rehatisë që do të zbresë.
Për çdo shkretëtirë, për çdo zemër të thyer,
Unë premtoj rilindje, një shtëpi, një fillim të ri.
Popullit ngre dorën, kombeve ngre flamurin,
Dhe fëmijët e humbur do të kthehen, të përqafuar, të sjellë përsëri në harmoni.
Në ditën e Rrëshajëve, Shpirti zbret,
Mbushje shpirtin me zjarr dhe tokën me premtime.
Sundimtarët dhe mbretëreshat do të përkulen para këmbëve të mia,
Ata do të shërbejnë me përkushtim, me fytyrat e tyre në pluhur.
Kështu është shkruar me shekuj, kështu do të jetë gjithmonë:
Ata do të njohin dritën nga lart tek unë dhe nuk do të zhgënjehen kurrë.
Me udhëheqjen e Shpirtit, çdo hap është një rinovim,
Një shenjë e fuqisë hyjnore, një shkëlqim i përjetshëm në kupë qiellore.
(shih Isaia 49:1-7)