Ti guxove të më shkulësh flokët, por shiko si shkëlqejnë, krihi me forcën e të paepurit.
Më sulmove me shuplaka e grushta, por shpirti im është një oaz qetësie, në të cilën shpërthejnë dallgët e dhunës tënde.
Fyerjet e tua më thyen brinjët, por tani janë si gurët e çmuar të një luftëtari, më të fortë dhe më të shndritshëm.
Pështyma jote, përkundrazi, më lau vetëm aurën time të pastërtisë, duke e bërë të nuhasë si trëndafili më i rrallë.
Fjalët e tua helmuese, tallëse dhe gënjeshtare më kanë gërvishtur shpirtin, por tani vallëzon në dritën e buzëqeshjes sime, e pamposhtur dhe rrezatuese.
Edhe sikur të mundoheshe të më ndotësh e të njollosësh emrin tim, tani ai shkëlqen si një yll në errësirën e natës, i paarritshëm dhe i ndritshëm.
Më në fund u përpoqët të më shpërfillni, por prania ime u bë mundimi juaj i vazhdueshëm, një hije që nuk do të shuhet kurrë.
Dhe tani, pasi kam shteruar të gjitha strategjitë tuaja, ju urdhëroj në mënyrë të pakthyeshme, në emrin e plotfuqishëm të Jezusit: tërhiquni, tërhiquni Satan! Tërhiquni, largohuni dhe mos guxoni më të kaloni rrugën time. Sepse në takimin tonë të ardhshëm, çdo vuajtje që më keni shkaktuar do t’ju kthehet, e zmadhuar shtatëfish. Dhimbja që keni përhapur në të gjithë krijimin do të shumëzohet shtatëdhjetë herë shtatë, duke u shndërruar në një kurorë të përjetshme me gjemba për ekzistencën tuaj.
Ti je e kaluara, një jehonë që shuhet, ndërsa unë përparoj drejt një të ardhmeje rrezatuese, ku drita e drejtësisë Atërore dhe e përjetshme përzë errësirën e së keqes sate. Kështu qoftë, tani dhe përgjithmonë.