ARKITEKTURA E RE E BOTËS
Ka ardhur koha
kur njerëzimi do të kuptojë
se asnjë teknologji nuk mund të shpëtojë kurrë një qytetërim
të shkëputur nga shpirti i tij.
Sepse qendra e vërtetë e botës
nuk janë paratë.
Nuk është pushteti.
Nuk është kontrolli.
Është ndërgjegjja e gjallë e njeriut.
Për shekuj me radhë qytetërimi ka ndërtuar
makina gjithnjë e më të fuqishme,
rrjete gjithnjë e më të shpejta,
sisteme gjithnjë e më të sofistikuara,
duke besuar se evolucioni përkonte
me zgjerimin e kontrollit.
Por pa të vërtetën e brendshme,
çdo formë e progresit
shndërrohet ngadalë
në një formë të re skllavërie.
Dhe tani bota e vjetër
po tregon thyerjen e saj.
Sepse asnjë infrastrukturë e jashtme
nuk mund të rezistojë gjatë
kur shembet infrastruktura e padukshme
që mbështet gjithë të tjerat:
ndërgjegjja njerëzore.
Prandaj, hapi i radhës i qytetërimit
nuk do të jetë vetëm teknologjik.
Do të jetë shpirtëror.
Do të jetë i brendshëm.
Do të jetë ontologjik.
Po lind një brez i ri burrash dhe grash,
i aftë të rreshtohet sërish
me Frekuencën origjinale të jetës.
Qenie njerëzore më në fund të ndershme.
Të qarta.
Të pranishme.
Të lira nga manipulimi,
nga frika,
nga fragmentimi i brendshëm.
Dhe atëherë edhe teknologjia
do të ndryshojë natyrë.
Inteligjenca do t’i shërbejë urtësisë.
Rrjetet do t’i shërbejnë lidhjes reale.
Fuqia do t’i shërbejë jetës.
Ekonomia do të kthehet t’i shërbejë qenies njerëzore
dhe jo e kundërta.
Vetë Toka do të fillojë të shërohet.
Sepse shpirti njerëzor
ka ruajtur gjithmonë brenda vetes,
që nga momenti i krijimit të tij,
kujtesën e heshtur
të një bote të pajtuar me Atin.
Dhe është drejt asaj bote
që historia tani po përparon.
Në mënyrë të pashmangshme.