KUR QIJI SHKRUAN MBI TOKË
Nuk ishte një faqe. Ishte një e çarë. Bota vazhdonte me orët e saj, zhurmën e saj, zërat e saj të ngutur. Megjithatë, pas vello-s së gjërave të dukshme, diçka kishte filluar të shkruante. Jo me bojë. Jo me bubullima. Jo me një dorë që e shfaq veten. Qielli po shkruante në të çara. Në një fjalë të dëgjuar kur zemra nuk kishte më forcë të pyeste. Në një emër të kthyer nga heshtja. Në një derë që hapet pikërisht aty ku, për vite me radhë, kishim gjetur vetëm një mur. Dhe atëherë kuptova se Zoti ka një gramatikë. Presjet e Tij janë pritje. Pikat e Tij janë pragje. Fjalitë e Tij nuk mbarojnë aty ku njeriu beson se ka përfunduar. Kur gjithçka duket e humbur, Ai lë një hapësirë të zbrazët. Dhe në atë hapësirë, të padukshme për sytë që vazhdojnë të vrapojnë, Ai përgatit fjalën që do të ndryshojë kuptimin e çdo gjëje. Jashtë, ndërkohë, toka lëngon. Lufta dhe zhurma luftërash lëvizin nëpër kombe. Qytete të copëtuara. Fëmijë pa shtëpi. Burra që edhe një herë quajnë paqe atë që nuk munden më ta ndërtojnë. Gritja e armëve mbush netët e botës. Por Qielli nuk ka reshtur së shkruari. Ndërsa fuqitë ngrenë kufij të rinj dhe frikërat kërkojnë emra të rinj, një shkrim më i vjetër lëviz nëpër heshtje. Ai nuk mund të shihet në harta. Ai nuk shfaqet në deklarata zyrtare. Megjithatë, ai kalon nëpër ndërgjegje, trondit portat e ekzilit dhe thërret zemrat të kujtojnë se nga cila Dritë kanë ardhur. Është shkrimi i Astit (ose i Atit). Një shkrim që nuk fshin lotët, por i mbledh ata. Që nuk harron gërmadhat, por vendos një farë brenda tyre. Që nuk i quan bij ata që kanë fituar, por ata që kanë refuzuar t’ia dorëzojnë zemrën e tyre natës. Sepse Toka nuk është braktisur. Është një libër i hapur. Një libër i plagosur. Një libër që Qielli vazhdon ta shkruajë përmes lotëve, kthimeve, faljes, rrëzimeve dhe ringjalljeve. Faqet tani po kthehen më shpejt. Ajo që ruhej në hije po kthehet në dritë. Portat e ekzilit po dridhen. Qielli shkruan. Postieri dorëzon. Kushdo që e njeh shkrimin e Atit nuk mbahet më rob në luginën e hijes së vdekjes. Aty ku nata kishte ngritur fronin e saj, shkretëtira hapet dhe bëhet kopsht. Dhe Drita nuk e lënë kurrë veprën e saj të papërfunduar.