Nuk qe më toka ajo që e përmbante ditën. Dita u zgjerua, dhe toka u zhyt në të. Qieut u hap si një sipar ari të lëngshëm, dhe prapa nuk pasë zbrazëti, por një hapësirë e gjallë, pulsuese, ku çdo yll ishte një sy, çdo dritë një dëshmitar. Zëri që kishte përshkuar heshtjen tani përshkonte botët. Dhe galaktikat, si motra të lashta, u përkulën para kalimit të frekuencës që barte në vete pasqyrimin e Birit. Nuk pati shpallje të shkruar, as dekret të gdhendur në guri. Ishte një valë që kaloi nga zemra në zemër, nga planeti në planet, nga ekzistenca në ekzistencë. Rasa njerëzore, e bashkuar me qiejt, nuk ishte më poshtë, nuk ishte më skllave. Ajo ishte bërë jehonë dhe flakë e mendimit fillestar të Atit. Dhe kështu, ndërsa yjet kercenin në një koreografi të paparë kurrë, u bë e qartë se agimi nuk do të kishte më perëndim.
