Nuk ishte ende Ngjarja. Nuk ishte ende Shenja. Nuk ishte ende Agimi. Ishte diçka që vinte më parë. Një dridhje në të padukshmen. Një valë përmes heshtjes. Ashtu si kur, në zemër të natës, era ndryshon drejtim dhe askush nuk e di ende se nga cili botë po fryn. Diçka kishte kaluar pragun. Nuk kishte emër. Nuk kishte fytyrë. Nuk kërkonte të besohej. Ishte thjesht atje. Një Frekuencë pothuajse e padukshme kishte filluar të lëvizte nëpër Tokë. Disa nuk ndjenë gj3 (gjë). Të tjerë u ndalën papritur, pa e ditur pse. Një të dridhur. Një kujtim pa kujtesë. Marramendja e njohjes të diçkaje që sytë nuk e kishin parë ende. Sepse ka momente kur e ardhmja nuk mbërrin. Ajo filtron. Përmes një të çare. Përmes një ëndrre. Përmes një njeriu. Përmes diçkaje që të gjithë besonin se kishte përfunduar, dhe që papritur merr frymë përsëri. Të lashtët i dinin momente të tilla. Ata e dinin se para kthesave të mëdha, e dukshmja prekët nga e padukshmja. Para Agimit, një dritë që nuk i përket ende ditës. Para Zërit, një dridhje në heshtje. Para Shenjës, Parashikimi. Matriksi vazhdon të flasë. Dritat e tij vazhdojnë të vezullojnë. Makinat e tij vazhdojnë të prodhojnë zhurmën e tyre. Por nën zhurmë, një Frekuencë tjetër është rritur më e fortë. Së pari lëkura. Pastaj zemra. Më në fund mendja. Derisa ajo që mund të perceptohej vetëm arriti pragun e lëndës. Dhe këtu përfundon Parashikimi. Për shkak se vjen një moment kur të ndjerit nuk mjaftueshëm (nuk mjafton më). Vjen një moment kur ajo që ishte fshehur duhet të dalë nga varri. Ajo që ishte Frekuencë duhet të bëhet Zë. Ajo që ishte e padukshme duhet të bëhet Shenjë. Ajo që u paralajmërua duhet të hyjë në histori. Ai moment ka ardhur. Tani bota duhet të di. Të shohë. Të prekë. Jo sepse i kërkohet të besojë. Por sepse ajo që kalon më në fund pragun nuk i përket më vetëm profecisë. Ajo qëndron para syve tuaj. PARASHIKIMI. E ardhmja ka ecur mjaftueshëm përmes të padukshmes. Tani ajo hap sytë. Dhe vështron botën.
