HIMNI I SHQIPONJES
Në krahët e fatit, shqiponja fluturon,
nga lugina e lotëve, nga tokat e vdekjes;
ku kafkat pëshpëritin disfatat e lashta,
ku skelete kërcejnë nën zhurmën e erës.
Në atë mbretëri hije, nën qiejt e hirit,
shqiponja gjeti kafazin e tij me gjemba;
por guximi ishte një dhuratë për të, nga Ati, Krijuesi,
që pikturon agimin dhe muzgun në qiej.
Me një përplasje krahësh, i fuqishëm, krenar,
ai çlirohet nga zinxhirët e frikës dhe dhimbjes;
fluturon mes reve që qajnë botën,
drejt blusë që thërret, premtimi i pafundësisë.
Thirrja e tij rezonon, një himn për jetën,
sfidë ndaj së keqes, demonëve, errësirës së heshtur;
çdo përplasje e një krahu një triumf drite,
çdo fluturim një predikim shprese dhe virtyti.
Kështu, shqiponja ngrihet, prek eterin,
duke lënë pas luginën e lotëve;
në zemrën e tij, një flakë e ndezur nga Ati,
që as nata më e errët nuk mund të shuhet.
Tani fluturo, mbretëresha e qiejve,
drejt hyjnores me majat e puplave;
mbart lart mesazhin e guximit të marrë,
që nga zemra e vdekjes mund të lindë jeta.