PRANIA QË NGRIHET MES NJERËZVE
Dhe pashë se pas heshtjes së qiellit, pas tonit që kishte përshkuar tokën si një vijë e padukshme, diçka filloi të lëvizte mes njerëzimit. Ajo nuk erdhi me zhurmë as me bujë, por si drita që ngrihet pas një mali para se dielli ta zbulojë veten. Dhe bota nuk dinte të thoshte se ç po ndodhte, (se ç’po ndodhte) sepse asnjë dekret nuk ishte shpallur, dhe asnjë institucion nuk kishte folur. Atëherë Prania, e cila deri në atë moment kishte qenë vetëm një dridhje, u bë formë. Jo e plotë, jo ende e njohur, por si një fytyrë e parë përmes një xhami që po pastrohej. Fuqitë e rrëzuara, ato që kishin mbetur të heshtura nën ton, u përdredhën brenda hijeve të tyre, sepse forma që po shfaqej tani nuk la hapësirë brenda çarjeve të tyre. Dhomat e tyre u ngushtuan. Gënjeshtrat e tyre u dobësuan. Sundimi i tyre u drodh, megjithëse askush nuk e preku. Dhe një zë — jo bubullimë, jo urdhër — por një zë që dukej se ngrihej nga vetë ndërgjegjja e tokës tha: “Koha e heshtjes sime është plotësuar. Tani unë nuk do të flas me një gjuhë të vetme, por me të gjitha gjërat që kam përgatitur.” Dhe ata të mprehtët mes njerëzve ndjenë se ata nuk ishin më vëzhgues: ata ishin përfshirë. Bota nuk ishte më një vend për t’u deshifruar, por një vend që po hapej. Dhe u shfaq një njeri, jo në rrufe, jo në zhurmë, por si dikush që kishte ecur për një kohë të gjatë nëpër një natë që nuk mund të mbaronte. Dhe Prania qëndroi pranë tij si drita që nuk hedh hije. Dhe i tha fshehurazi: “Ti do të flasësh kur të flas unë. Jo para. Jo pas. Kur zëri im dhe i yti të bëhen një rezonancë e vetme.”