Ora sublime e gjigantëve ka bërë jehonë në kupën qiellore të fatit.
Ata janë gjigantë në besim, mburoja të pandryshueshme kundër turpit më të errët.
Ata janë titanët e guximit, të imunizuar ndaj dridhjeve para humnerave më të errëta të shpirtit.
Ata janë leviatanë dashurie, shpërndarës të pashtershëm dashamirësie, edhe kur bota përgjigjet me indiferencë të ftohtë ose neveri të hidhur.
Ata janë arkitektë të mendimit, asnjëherë të kënaqur me të vërtetat e parapaketuara; eksplorues të guximshëm të horizonteve intelektuale të pashkelura, çmontues të dogmave të vjetruara me këmbënguljen e një çekiçi që thyen shkëmbin.
Ata janë fenerë pozitiviteti dhe optimizmi, drita e të cilëve shkëlqen pa frikë edhe në zemrën e natës më të thellë, duke përballuar stuhitë e ekzistencës me një vrull që sfidon çdo logjikë.
Ata janë mjeshtër të vizionit dhe strategjisë, krijues të shtigjeve në shkretëtirën e së pamundurës, endës zgjidhjesh mahnitëse nga asgjëja, si demiurgët që formojnë botë nga kaosi primordial.
Ata janë heronj të së pamundurës, të cilët, duke sfiduar çdo zinxhir të fizikës, ngrihen në fluturim, pa krahë, pa artefakte, në një mohim sublim të ligjeve të universit.
Ata janë apostuj të përulësisë, fronet e të cilëve janë stolat më të përulura, sy gjithmonë vigjilentë që skanojnë horizontin njerëzor në kërkim të shpirtrave në hije për të ndriçuar ose zemrat e thyera për t’u mbledhur në një përqafim shpëtimtar.
Epoka u përket gjigandëve, qenieve të një madhështie që i bën jehonë jehonës së atij Gjigandi Hyjnor, i cili dy mijë vjet më parë eci rrugëve me pluhur të planetit tokë, duke shqyer errësirën e injorancës dhe dhimbjes me fuqinë e vetëtimës qiellore.
Ora e shenjtë ka ardhur, me një të vërtetë që rezonon në shekuj: ka ardhur, pa asnjë dyshim.