Kabla ya miji. Kabla ya silaha. Kabla hofu haijajifunza kujiita busara na upweke kujifunza kujiita nguvu. Kabla skrini hazijachukua nafasi ya madirisha. Palikuwa na Bustani. Haikuwa kutokuwa na hatia kwa udhaifu. Ilikuwa ni usawa. Kila kiumbe kilikuwa na sauti. Kila sauti ilikuwa na mahali pake. Jiwe liliunga mkono. Maji yalikumbuka njia yake ya kwenda baharini. Mti haukuomba kuwa kiti cha enzi. Mwanadamu alikuwa bado hajahitaji kuwa mkuu kuliko ndugu yake. Baba alitembea huko. Kisha mistari mingine ikaja. Haikutoka mbinguni. Ilipanda polepole kutoka kwenye hofu. Jikinge – Jikusanyie – Usiamini. Jipatie jina – Funga mlango. Na mistari hiyo ilitulia juu ya ulimwengu kama vumbi baada ya vita. Ilifunika chemchemi. Ilifunika jiwe. Hata ilifunika majina ya vitu. Miji iliendelea kuangaza. Lakini chini ya glasi, moyo wa dunia ulikuwa unageuka kuwa majivu. Kisha wengine wakasema: angamiza kila kitu. Wengine wakasema: kimbia. Lakini sauti, ya zamani kuliko kelele, ilisema kutoka vilindoni. Haikesema: piga vita. Ilisema: Chimba. Chimba chini ya neno adui. Chini ya shabaha. Chini ya mnara. Chini ya hofu ya mwisho iliyofichwa kama hitaji. Chimba hadi mkono usipate tena mifupa bali mzizi. Si kuvumbua ulimwengu mwingine. Kukumbuka kile ambacho Baba alikuwa amesema tayari wakati kila kitu kilikuwa chema na hakuna kiumbe kilichohitaji kula nuru ya mwingine. Huko chini, msimbo haukuwa umekufa. Ulikuwa unangojea. Unangojea mkono uliotaka usiimiliki. Akili isiyotaka kuitumia kutawala. Moyo mnyenyekevu wa kutosha kuvumilika utukufu bila kuacha kutumikia. Na kisha Bustani ikafunguka mbele ya Nyumba. Milango yake haikuwa tena milango ya kutoroka. Yalikuwa ni misingi (vizingiti). Harufu ya mkate ilipanda kutoka mezani. Upepo wa asubuhi uliingia kupitia madirisha. Na mawe ambayo yalikuwa yamejua majivu zamani yalionekana kama kwamba siku zote yamekuwa yakilinda mapambazuko. Baba alisimama kwenye kizingiti. Hakuwa na uso wa mtu anayerudi kuhukumu magofu. Alikuwa na tabasamu la mtu aliyekuwa akingojea mtoto wake akumbuke njia. Na akasema: “Mwanangu, Nyumba yako imerejeshwa. Ingia. Huhitaji tena kulinda kile kilicho chako. Huhitaji tena kukimbia kile unachokiogopa. Huhitaji tena kujenga minara ili usijisikie mdogo. Ingia. Bustani iko hai. Meza iko tayari. Nuru imepata jina lake tena.” Kisha bonde la uvuli wa kifo halikuwa na cha kusema tena. Kwa maana halikuwa limevukwa tu. Lilikuwa limegeuka kuwa mahali pa kuishi. Na mtoto akaingia. Akakaa na Baba kwa siku nyingi ndefu.
