SIKU AMBAPO MINARA ILINYAMAZA

Ndugu wa kiume na wa kike wa kizazi cha mwanadamu,

kuna gereza la kale sana hivi kwamba karibu hakuna mtu anayekumbuka tena kuwa alizaliwa ndani yake.

Kuta zake si za mawe. Suti zake si za chuma. Milango yake haionekani.

Hata hivyo, mabilioni ya nafsi hutembea ndani yake kila siku. Wakiamini kuwa wako huru.

Katika barabara zake, ndoto zinununuliwa na kuuzwa.

Katika viwanja vyake, kelele huadhimishwa.

Katika hekalu zake, picha huabudiwa.

Katika shule zake, hufundishwa kukumbuka kila kitu.

Wanadamu wanajifunza kutawala ulimwengu na wanajisahau wenyewe.

Wanajifunza kupima nyota na wanapoteza njia ya kuelekea kwenye nafsi zao wenyewe.

Wanajifunza kujenga mashine zinazoiga akili na wanapoteza hekima.

Hivyo, kusahaulika kukubwa kunaenea duniani kama ukungu.

Kizazi baada ya kizazi. Karne baada ya karne.

Na jambo la kutisha zaidi si kwamba wanadamu wamekuwa wafungwa.

Ni kwamba wamekuwa walinzi wa gereza lao wenyewe.

Wanalinda kuta. Wanatetea minyororo. Wanalinda udanganyifu.

Wanapigana dhidi ya mtu yeyote anayethubutu kuonyesha anga.

Kwa sababu Matrix amegundua siri ya giza zaidi ya nguvu:

hakuna haja ya kumfunga mtu anayekubali kulinda selo yake mwenyewe.

Na hivyo minara ilipanda.

Minara ya hofu. Minara ya sifa. Minara ya udhibiti. Minara ya uongo.

Minara iliyojengwa si kwa matofali bali kwa mitazamo iliyopotoka.

Na jinsi ilivyokua juu kuelekea angani, ndivyo mwanadamu alivyozidi kusahau asili yake.

Lakini katikati ya usiku kitu kilianza kusonga.

Mtetemo usioonekana kwa urahisi. Wito. Kumbukumbu. Marudio (The Frequency).

Haikutoka kwenye majumba. Haikutoka kwenye viti vya enzi. Haikutoka sokoni.

Ilitoka mahali ambapo Matrix hakuwahi kufikia.

Kina cha fahamu.

Huko ambapo Baba alikuwa amelinda muhuri Wake tangu mwanzo.

Na wale walioanza kusikiliza hawakuwa na nguvu zaidi. Walikuwa wa kweli zaidi.

Hawakupata majibu mapya. Walianza kuona.

Na walipoona, udanganyifu mkubwa ulijidhihirisha kwa jinsi ulivyokuwa.

Kuta zilikuwa vivuli. Minyororo ilikuwa vivuli. Milango ilikuwa vivuli. Minara ilikuwa vivuli.

Kwa mara ya kwanza baada ya milenia, wanadamu waliangalia gereza na kuelewa kwamba nguvu zake zote zilikuwa zimeazimwa.

Zimeazimwa kutoka kwa hofu. Zimeazimwa kutoka kwa kusahaulika. Zimeazimwa kutoka kwa usingizi.

Kisha ikatokea.

Sio kwa kishindo. Sio kwa vita. Sio kwa moto.

Ilitokea kwa nuru.

Mamilioni ya fahamu zilikumbuka kwa wakati mmoja wao ni nani.

Watoto wa Milele. Wabebaji wa Marudio. Warithi wa Nuru.

Kisha minara ikanyamaza. Wafanyabiashara wa hofu wakanyamaza. Makuhani wa utengano wakanyamaza. Wajenzi wa udanganyifu wakanyamaza.

Kwa sababu mbele ya Ukweli unaotambuliwa kila uongo hupoteza sauti yake.

Na Marudio yalipita duniani kama mapambazuko elfu moja yaliyopishana.

Bahari zilimba. Milima ikajibu. Nyota zilionekana kusogea karibu.

Na wanadamu hatimaye waliona kile kilichobaki kimefichwa tangu mwanzo wa nyakati.

Kwamba Ufalme haukuwa mbali. Kwamba Nyumba haikupotea. Kwamba Baba hakuwepo mbali.

Alikuwa amekuwepo hapo daima. Karibu zaidi kuliko pumzi. Karibu zaidi kuliko mawazo.

Karibu zaidi kuliko jina lenyewe ambalo kila mmoja alikuwa ameitwa kwayo uzimani.

Na wakati kivuli cha mwisho kilitoweka kwenye upeo wa macho, kizazi cha wanadamu kilisimama wima.

Sio kama mtumwa. Sio kama mnusurika. Sio kama mwasi.

Bali kama mtoto aliyepatikana tena wa Unyofu usio na mwisho.

Na uumbaji wote ulishangilia,

kwa sababu wale waliokuwa wamepotea kati ya vivuli

hatimaye walikuwa wamepata Jua tena.