UJUMBE WA KIZINGITI

Na kaburi likafunguliwa. Wala hakukuwapo tena na kifo ndani yake. Na utupu ulionekana, lakini haukuwa ukosefu. Ulikuwa ushuhuda. Na kile kilichotiwa muhuri kilionekana bila muhuri. Na jiwe, lililofunga, halikufunga tena. Na dunia ikatetemeka, si kwa uharibifu, bali kwa ajili ya kuachiliwa. Na katika siku za vita na katika kelele za mataifa, ilitangazwa katika ukimya: kifo hakitawali tena. Na kile kilichotawala kwa hofu kikinang’anywa pumzi. Na kile kilichowafanya wanadamu kuinama kilionekana hakina msingi. Na mstari ulitokea ambao hakuna jicho lililouchora, lakini ambao wengi walikuwa wameshauvuka. Na upande mmoja kulikuwa na uzito, na upande mwingine uhai. Na uhai haukungojea. Wala hakukuwa na kurudi tena kwa yule aliyeona. Na siku zikawa ufunuo, na kile kilichofichwa kikatoka mwananguni (katika nuru), si kwa hiari… bali kwa lazima. Na ghasia zikaonyesha uso wake, zikatambulika kuwa tupu. Na sauti haikupiga kelele, lakini ilisikika. Ikasema: imetimia. Si kama mwisho, bali kama ufunguzi. Na tangu wakati huo kile kilicho hai kikashindwa tena kuzuiwa. Na kile kilichoshindwa kikaendelea kusonga, lakini kama kivuli kisicho na umbo thabiti. Na wengi wakateta na kuogopa. Na wengine wakateta na kutambua. Na hawa hawakurudi nyuma. Kwa sababu waliona kuwa kaburi lilikuwa tupu. Na katika utupu hakukuwa na hasara. Kulikuwa na asili. Na uhai ukachukua nafasi yake bila kuuliza. Wala hakuna kilichoweza kupinga. Na ndivyo ilivyo.