Në një cep të harruar të universit, nën një urë që dikur ishte një emblemë përparimi dhe bashkimi, qëndron jehona e një entiteti që dikur ishte. E mbështjellë me lecka, e mbarsur me erën e acartë të dëshpërimit, kjo qenie dikur ishte një princ mes princërve, mbajtës i pasurisë, fuqisë, dashurisë dhe admirimit. Por, i verbuar nga arroganca dhe i korruptuar nga ligësia, ai dëshironte përtej çdo kufiri, madje edhe në dëm të shpirtit të tij.
Etja e tij për sundim ishte e pashuar, kjo dëshirë e shtyu të preferonte errësirën në vend të dritës që dikur kishte qenë udhërrëfyesi i tij. Ai u shkëput nga origjina e tij, duke braktisur Atë që e krijoi, e donte dhe e bekoi përtej çdo ëndrre. Pallati i tij, më madhështori nga të gjithë, u këmbye me një shtrat të ftohtë nën një urë, simbol i prejardhjes së tij nga hiri.
Tani, pa çdo dinjitet dhe të mbështjellë në një atmosferë dështimi, kjo qenie lufton jo vetëm kundër të ftohtit dhe urisë, por konsumohet nga një ego e madhe dhe një zemër e zhytur në urrejtje dhe mëri. Dëshira e tij për epërsi dhe vetë-lavdërim mbetet e pangopur; nëse ishte e mundur, ai do t’i nënshtronte çdo shtëpi vullnetit të tij, në një kërkim të përhershëm për dominim.
Era që e rrethon është shkrirë me të; nuk e shqetëson më, pasi paraprin kalbëzimin e pashmangshëm të qenies së tij. Ai mishëron tragjedinë e atyre që, të talentuar me dritë të pastër, zgjodhën errësirën, duke humbur çdo pasuri të çmuar. Është një paralajmërim kundër arrogancës dhe lakmisë, një kujtesë se, pavarësisht dhuratave dhe pasurive, rënia e vërtetë është në konsumimin e dëshirave të errëta dhe shkatërruese.
Ndërsa endet, prania e tij bëhet një fener terrori dhe neverie, duke e përshpejtuar rënien e tij sa herë që ngjall frikë. Ai plaket me shpejtësi, figura e tij gjithnjë e më fantazmë.
Qyteti, dëshmitar i arrogancës së tij të kaluar, tani i shmanget atij, një hije mes hijeve, një shembull i gjallë i pasojave të krenarisë. Por në zemrën e tij nuk ka urtësi, vetëm një etje të pashuar për hakmarrje.
Natën e tij të fundit, e gjej atë duke vdekur, një guaskë boshe që ende sfidon qiellin me blasfemi. Ekzistenca e tij shuhet, duke lënë pas vetëm kujtimin e një zgjedhjeje fatale: vetminë dhe errësirën.
Shiu që fillon të bjerë jo vetëm që fshin gjurmët e ekzistencës së tij, por simbolizon edhe një pastrim universal. I gjithë krijimi, tashmë plotësisht i vetëdijshëm për historinë e tij, zgjohet në një agim të ri, të pasuruar nga një kuptim i rëndësisë së përulësisë, dashurisë dhe bashkësisë. Jeta e tij, një paralajmërim i përhershëm, i nxit të gjitha krijesat në introspeksion dhe rritje të thellë, një angazhim të ripërtërirë ndaj harmonisë hyjnore dhe të mirës së përbashkët.
Universi, dëshmitar i këtij qëllimi, nuk është i pavetëdijshëm, por thellësisht i vetëdijshëm. Vdekja e tij shënon një mësim universal, jo i mirëpritur me gëzim, por me reflektim. Ai bëhet një simbol paralajmërues kundër arrogancës dhe krenarisë.