Këtu jam përpara një historie jo të një mjerimi të thjeshtë, por të një rënieje titanike: eposi i një esence të zhveshur nga çdo dinjitet, moral dhe ndjenjë drejtësie. Dikur sundimtari suprem, ai eci me një hap të vendosur në rrugën e arrogancës dhe korrupsionit, duke vulosur fatin e tij drejt harresës.
Kjo jetë, e cila dikur shkëlqente si një fener i madhështisë së mundshme, tani qëndron si një kujtesë e zymtë e rrënojave të sjella nga izolimi dhe krenaria. Zbritja e tij nga kulmi i nderit në shkretëtirën më të shkretë nuk është vetëm një udhëtim personal, por një reflektim i hidhur për humbjen e virtyteve më të shenjta.
Këtu, errësira e përqafuar nuk është thjesht simbolike, por përshkon çdo fije të qenies së tij. Largimi nga drita, refuzimi i lidhjeve me Atin, Krijuesin e të gjithëve, braktisja e parimeve etike dhe morale – gjithçka konvergon drejt izolimit të plotë, një ekzistencë e rrethuar nga shumë njerëz, por në realitet, thellësisht e vetme.
Nuk ka asnjë shëlbim apo shpresë shpëtimi në këtë përfundim. Asnjë lavdi nuk e pret epilogun e saj, vetëm realizimi i dhimbshëm i një ekzistence të konsumuar nga egoizmi, nga mohimi i çdo gjesti altruizmi dhe mirësie. Orët e tij të fundit, një luftë e kotë me të pashmangshmen, shënojnë fatin e tij si epitafi tragjik se sa e pariparueshme është humbja, kur braktisen vlerat thelbësore dhe ekuilibri origjinal krijues.
Kështu përfundon historia e një qenieje tashmë të largët nga dinjiteti, morali dhe dashuria. Një rrëfim që përfundon këtu, duke lënë pas vetëm jehonën e një paralajmërimi: neglizhimi i vlerave thelbësore hyjnore të çon në një fund pa shpengim, të mbështjellë në errësirën e një ekzistence tashmë të harruar.