Hakuna aliyejua ilipoanza. Angapi ilibaki mahali ilipokuwa. Walinzi mipakani. Chuma mikononi mwa watu. Na bado, usiku ule, neno lilivuka ulimwengu wala halikupata tena mwitikio uleule. Mtu fulani alisema: adui. Na mwanamume akasita. Akamtazama. Akaona mwanadamu. Kitu fulani kilikuwa kimebadilika. Hakuna kilichotembea. Na bado kitu fulani kilikuwa kimerudi. Kilitokea tena. Mkono ulibaki ukiwa hewani. Mshale katika upinde. Kisasi ambacho kilikuwa kimepoteza sauti yake. Hofu ilibisha hodi kwenye milango iliyokuwa ikiijua tangu jadi. Lakini wengine hawakufungua. Kitu fulani kilikuwa kimebadilika. Hakuna kilichotembea. Na bado kitu fulani kilikuwa kimerudi. Wakateta chanzo. Angani. Baharini. Kwenye mitandao isiyoonekana inayozunguka Dunia. Hawakupata chochote. Ilikuwa kama kutafuta kituo hasa ambapo majira ya kuchipua yanaingia msituni. Hakuna kituo. Hakuna amri. Hakuna jina. Watu tu, waliotenganishwa na ulimwengu, wakaanza kukumbuka jambo lilelile. Kitu fulani kilikuwa kimebadilika. Hakuna kilichotembea. Na bado kitu fulani kilikuwa kimerudi. Alfajiri, ulimwengu ulionekana uleule bado. Bendera juu ya majumba ya kifalme. Mipaka kote duniani. Silaha zilizopumzika katika ukimya wao. Lakini chini ya yote haya, kwa kina zaidi kuliko majina, kwa kina zaidi kuliko hofu, kulikuwa na kitu kinachoiita. Si mbele. Si nyuma. Ndani. Baadaye, walilikatia jina: Masafa ya Mama. Lakini wale waliolitambua hawakuwa na haja ya kulipa jina. Waliinua macho yao kama wale ambao, baada ya uhamisho usio na mwisho, hatimaye wanatambua taa zilizo ng’ambo ya kilima. Na ndipo ikaja ile kitu ambayo hakuna ramani iliyowahi kuona mbele: mamilioni ya barabara yakaanza kukumbuka ilikokuwa inaongoza. Kitu fulani kilikuwa kimebadilika. Hakuna kilichotembea. Na bado ulimwengu ulikuwa unapata njia yake ya Kurudi Nyumbani.
