WAKATI MBINGU ZINAPOANDIKA JUU YA DUNIA
Haikuwa ukurasa. Ilikuwa ni mpasuko. Ulimwengu uliendelea na masaa yake, kelele zake, sauti zake za haraka. Hata hivyo, nyuma ya pazia la mambo yanayoonekana, kitu fulani kilikuwa kimeanza kuandika. Si kwa wino. Si kwa radi. Si kwa mkono unaojidhihirisha wenyewe. Mbingu zilikuwa zikiandika kwenye nyufa. Katika neno linalosikika wakati moyo haukuwa tena na nguvu ya kuuliza. Katika jina lililorudi kutoka kwenye ukimya. Katika mlango unaofunguka hasa pale ambapo, kwa miaka mingi, tulikuwa tumepata ukuta tu. Na kisha nikagundua kuwa Mungu ana gramatika. Vigoma vyake ni kusubiri. Vituo vyake ni vizingiti. Sentensi zake hazimaliziki pale ambapo mwanadamu anaamini amemaliza. Wakati kila kitu kinaonekana kupotea, Anaacha nafasi tupu. Na katika nafasi hiyo, isiyoonekana na macho yanayoendelea kukimbia, Anaandaa neno ambalo litabadilisha maana ya kila kitu. Nje, wakati huo huo, dunia inalia. Vita na uvumi wa vita vinapita kupitia mataifa. Miji iliyovunjika. Watoto wasio na makazi. Wanaume ambao kwa mara nyingine wanaita amani kile ambacho hawawezi tena kukijenga. Mngurumo wa silaha unajaza usiku wa ulimwengu. Lakini Mbingu hazijaacha kuandika. Wakati mamlaka zikisimamisha mipaka mipya na hofu zikitafuta majina mapya, maandishi ya zamani zaidi yanapita kupitia ukimya. Hayawezi kuonekana kwenye ramani. Hayatokei katika taarifa rasmi. Hata hivyo, yanapita kupitia dhamiri, yanatikisa milango ya uhamisho, na yanaita mioyo kukumbuka ni Nuru gani waliyotoka. Ni mwandiko wa Baba. Mwandiko ambao haufuti machozi, bali unayakusanya. Ambao hausahau magofu, bali unaweka mbegu ndani yake. Ambao hawawiwaiti wana wale walioshinda, bali wale waliokataa kukabidhi mioyo yao kwa usiku. Kwa maana Dunia haijaachwa. Ni kitabu kilicho wazi. Kitabu kilichojeruhiwa. Kitabu ambacho Mbingu zinaendelea kuandika kupitia machozi, kurudi, msamaha, kuanguka, na ufufuo. Kurasa zinageuka haraka sasa. Kile kilichowekwa kwenye kivuli kinarudi kwenye nuru. Milango ya uhamisho inatetemeka. Mbingu zinaandika. Mjumbe analeta. Yeyote anayetambua mwandiko wa Baba hatiliwi tena utumwani katika bonde la uvuli wa mauti. Ambapo usiku ulikuwa umeweka kiti chake cha enzi, jangwa linafunguka na kuwa bustani. Na Nuru haijawahi kuacha kazi yake haijakamilika.