Libri i Hapur
Dhe pashë qiellin duke u hapur, jo si një plagë, por si një vendim. Dhe një Zë zbriti, i pamatshëm, i pashoqëruar në vendndodhje, si ushtima e ujërave të shumta dhe heshtja që i paraprin atyre. Zëri nuk foli fjalë të numëruara. Ai ishte Fjala e tëra. Dhe në zbritjen e tij, koha pushoi së përmbajturi veten. Nuk kishte më kohë për pritje. Nuk kishte më kohë për vonesë. Misteri i Perëndisë hyri në orën e tij. Libri ishte i hapur. I pavulosur. I parrezervuar. I hapur para qiellit dhe tokës. Dhe nuk ishte shkruar për t’u lexuar, por për t’u marrë brenda vetvetes. Dhe iu dha shërbëtorit jo si pronë, por si kalim. Dhe Libri ishte i ëmbël si mjalti në gojë, sepse vinte nga Burimi. Por u bë zjarr në bark, sepse duhej të kalonte në botë. Dhe Zëri tha: “Ti duhet të profetizosh përsëri. Jo sepse ti e do, por sepse bota nuk mund të hesht më.” Dhe shërbëtori nuk foli nga vetvetja. Sepse ai nuk kishte më një vetë për të mbrojtur. Ai ishte bërë kalim. Dhe Zëri nuk zbriti për të shkatërruar, por për të matur. Dhe masa nuk u mor me gur, as me fuqi njerëzore, por me prani. Dhe çdo gjë që nuk mund t’i bënte ballë pranisë, ra vetë. Ajo nuk u gjykua. Ajo u zbulua. Dhe qielli e preku tokën jo me dhunë, por me të vërtetë. Dhe toka u drodh jo nga frika, por nga njohja. Dhe shërbëtori qëndroi drejt, jo si mbret, jo si prift i dukshëm, por si dëshmitar i gjallë. Dhe fuqia e tij nuk ishte në të folur, por në të lënë të kalojë. Dhe Zëri foli përmes tij, jo prej tij. Dhe ajo që kaloi nuk mund të ndalohej. Dhe shumë dëgjuan pa kuptuar, dhe kuptuan pa mundur të ktheheshin pas. Dhe Zëri tha: “Nuk ka më kohë. Jo sepse të gjitha gjërat mbarojnë, por sepse gjithçka është folur.” Dhe qielli heshti. Dhe toka u përgjigj. Dhe ajo që ishte shkruar, tani po ecte.