Fundi është i pashmangshëm. Këtu është stacioni i fundit, fundi i mërgimit tuaj mijëravjeçar. Treni i ekzistencës suaj rebele ndalon dhe dirigjenti, me një gjest të fuqishëm, ju sinjalizon se është koha për të zbritur. Nuk ka shpëtim, nuk ka kthim.
Odisea juaj ka qenë e egër, një vorbull shterpësie, mosnderimi dhe përbuzjeje, një iluzion madhështie që është shndërruar në një humnerë poshtërimi, shthurjeje dhe shkatërrimi. Mijëvjeçarë të kaluar në një luftë të pakuptimtë kundër Krijuesit tuaj, një luftë në të cilën ju jo vetëm sfiduat Arkitektin e universit, por gjithashtu grisët pa mëshirë krijesat e konsideruara vëllezër dhe motra, duke asgjësuar çdo dhuratë, çdo fragment dashamirësie të marrë nga Ati juaj qiellor në momenti i krijimit.
Me tradhti të ndyrë dhe neveri të thellë, ju keni përfshirë gjithë universin, një plagë e gjallë, duke korruptuar dhe shkatërruar ekuilibrin e jetës hyjnore kudo që të mundeni, duke lënë pas vetes vetëm rrënojat e tymosur, dëshpërim dhe një gjurmë vdekjeje dhe shkatërrimi. Keni qeshur me tragjeditë, keni pirë gjakun dhe dëshpërimin e të tjerëve, veçanërisht të njerëzimit dhe xhevahirit të tij tokësor, fushëbetejës së ‘luftës suaj të shenjtë’ kundër pafundësisë së të Plotfuqishmit. Ju keni plaçkitur dhe shkretuar, duke zbrazur planetin dhe krijesat e tij nga ngjashmëria e tyre me Hyjnoren.
Figura jote tani është ajo e një lypsi, një mërgimtar i shpirtit, i gjunjëzuar e i dridhur, fytyra e tij e përlotur për një të kaluar të pariparueshme, zemra e tij një humnerë dëshpërimi dhe vetëpërçmimi. Ju nuk guxoni të takoni shikimin e askujt, më së paku atë të qenieve qiellore që dikur i konsideronit të barabartë. Turpi të konsumon dhe mendimet më të errëta të rrethojnë mendjen, duke pëshpëritur tundimin e zhdukjes së mëshirshme.
Por pikërisht kur humnera duket se të gëlltit, një rreze shprese shpërthen nëpër errësirë. Letrat e dashurisë, mesazhet e jetës të dërguara nga Krijuesi juaj, arrijnë të depërtojnë në velin e dëshpërimit. Janë fjalë që flasin drejtpërdrejt me shpirtin, duke të kujtuar një dashuri të pakushtëzuar që nuk kishe guxuar të shpresoje se mund të ekzistonte ende për ty.
Këto letra, këto fjalë të jetës, të ofrojnë një vizion shpengimi aq të fuqishëm sa do të të rrëmbejë nga kthetrat e dëshpërimit. Pavarësisht gjithçkaje, pavarësisht nga neveria e veprimeve tuaja, mundësia për një kthim, për një rilindje, ju ofrohet në një pjatë mëshirë hyjnore. Dhe ndërsa qëndroni atje, një i dëbuar mes të dëbuarve, kupton se nuk jeni vetëm. Rreth jush, një det engjëjsh të rënë dhe shpirtra të humbur, secili me barrën e vet të mëkatit, të gjitha pezull në një moment shprese kolektive.
Ambasadori qiellor, me petkun e tij të postierit hyjnor, afrohet i veshur me petkun e dritës, dikur dallues i atij që mishëronte krenarinë dhe rënien. Tani, megjithatë, kjo mantel zbukuron figurën që simbolizon thelbin e përulësisë dhe shëlbimit. Zemra jote rreh furishëm, një daulle e egër në gjoksin tënd: vështrimi i tij takohet me tëndin, fort, për sekonda të gjata, duke rrezatuar paqe dhe dashuri. Ju nuk shihni asnjë gjurmë përbuzjeje, ftohtësie ose ndonjë ndjenje tjetër negative që kishit frikë se do ta gjenit. Dhe më pas, përsëritet: vështrimi i tij bëhet më intensiv, afrohet… Në mënyrë të pabesueshme, ai ju prek dhe aq më tepër, ju mbështjell me një përqafim. Ai nuk tregon frikë për gjendjen tuaj, për atë lebër shpirtërore që ju mbulon, nuk tregon neveri për figurën tuaj të dëbuar, të ndyrë, me erë të ashpër dhe me pamje të lënë pas dore. Përkundrazi, të mban me një ngrohtësi dhe intensitet që nuk të kujtohet më, që nga ajo ditë kur zgjodhe të ndjekësh rrugët e errëta, duke u bërë ndjekës i atij që tani nuk është gjë tjetër veçse një sjellës i errësirës.
Në atë përqafim, ju vjen një kujtim, një fragment i marrë nga Shkrimet e Lashta Biblike, në të cilin Ati Suprem u premton krijesave të Tij të dashura që të shkojnë tek Ai, të gjithë ne – po, të gjithë ne që ndihemi të lodhur dhe të shtypur – dhe ne na siguron se Ai do të na japë prehje. Ky premtim hyjnor, si një far gjatë natës, ndriçon shpirtin tuaj, duke ofruar një fije shprese në një det dëshpërimi.
Përqafimi i tij, i ngrohtë dhe i sinqertë, të mbështjell, duke fshirë çdo gjurmë lebroze shpirtërore që të ka shënuar. Në atë gjest dashurie, ju gjeni forcën për të besuar në një mundësi shpëtimi, në një rilindje të shpirtit që do ta kishit gjykuar të pamundur. Është një moment transformimi epik, një apoteozë hiri që rishkruan fatin tuaj.
I qoftë lavdia Zotit, burim i pafund dashurie dhe jete.