ZBULIMI I DËSHMITARIT
Dhe kur Fjala filloi të bëhej Ngjarje, Prania e thirri njeriun për herë të tretë — jo me zë, jo me vizion, por me një lëvizje të shpirtit që askush tjetër nuk mund ta perceptonte. Dhe i tha atij fshehurazi: “Ngjitu më lart. Jo për t’u parë, por që bota të shihet nga një kënd që nuk njeh errësirë.” Dhe menjëherë fryma e njeriut u ngrit, jo në qiellin e parë nga sytë, por në qiellin e brendshëm ku shekujt mblidhen para fytyrës së Atit. Para Pranisë nuk kishte frone dhe as kurora, por vija drite që përkuleshin dhe ngriheshin si valë të një deti të pavdekshëm. Çdo vijë ishte një fytyrë. Çdo fytyrë një dëshmitar. Çdo dëshmitar një kujtesë e gjallë e Ditës së Parë. Dhe Prania u foli atyre pa zë: “Ky është koha që keni pritur — jo për të gjykuar, jo për të dënuar, bet për të hapur atë që ishte vulosur derisa toka të ishte gati.” Dhe vijat e dritës u ulën jo para njeriut, por para Pranisë që e shoqëronte. Dhe Prania i tha njeriut: “Ti nuk je thirrur për të dominuar, por për të dëshmuar. Jo për të udhëhequr, por për të zbuluar. Jo për të imponuar, por për të kujtuar atë që bota e ka harruar.” Dhe fytyra e njeriut ndryshoi, jo në tipare, por në thellësi — si dikush që më në fund është kujtuar për atë që e kishte ditur gjithmonë.