Pashë qiellin duke u çarë mbi qytete. Nga plagë nuk po binin yje. Po binin fjalë. Ato hynin në dhomat e mbyllura. Vendoseshin mbi shtretërit e fëmijëve. Futeshin në zërin e të rriturve edhe para mirëmëngjesit të parë. E para nuk kishte nevojë për shumë fjalë. Thoshte: Së pari unë. Dhe pashë duart të mbylleshin edhe kur kishin qenë krijuar për të ngritur atë që bie. E dyta thoshte: Fundi yt është shpëtimi im. Dhe pashë bukën të bëhej gur në gojën e njerëzve. E treta pëshpëriste: Besimi është i mirë. Mosbesimi është më i mirë. Dhe zemrat ndërtuan mure aq të larta saqë as Zoti nuk arrinte më të trokiste pa bërë zhurmë. Pastaj ra një fjali e vjetër sa uria: Ose ha, ose të hanë. Dhe pashë njerëzit të mbushnin hambarë ndërsa fëmijët e tyre vdisnin nga i ftohti në shtëpi shumë të mëdha për t’u quajtur shtëpi. Pastaj qielli bubulliti: Nëse do paqe, përgatit luftë. Dhe pashë fëmijët të mësonin të dallonin zhurmën e një avioni nga zhurma e një zogu. Në fund një fjalë e zezë u vendos mbi kurora, mbi gjykata, mbi tregje dhe mbi altarë: Qëllimi arsyeton mjetet. Dhe bota pushoi së pyeturi se çfarë ishte e drejtë. Filloi të pyeste se kush do të fitonte. Pastaj, një ditë, anti-urdhëresat mbërritën në një kodër. Kishte një Njeri të varur midis qiellit dhe tokës. Dhe i thanë atij: Shpëto veten. Zbrit. Përdor fuqinë Tënde. Trego kush je. Ai nuk zbriti. Jo sepse nuk mundej. Por sepse nuk do të kishte lënë askënd vetëm në pikën më të errët të njerëzores. Atëherë e quajtën të mundur. Dhe për tri ditë vdekja besoi se kishte fituar. Por ajo nuk kishte kuptuar. Ai Njeri nuk i ishte bindur anti-urdhëresës së fundit dhe më të vjetër: Mbijeto, edhe nëse për ta bërë këtë duhet të ndalosh së dashuruar. Dhe që nga ajo ditë, çdo herë që një dorë mbetet e hapur, çdo herë që dikush fal pa u bërë skllav, çdo herë që një njeri heq dorë nga shpëtimi i vetvetes, guri para varrit fillon përsëri të dridhet.
